40’tan sonra kadınlar güçlendikçe erkeklere daha az mı ihtiyaç duyar?

“Sevgi ihtiyacının cinsiyeti yoktur. İnsan insandır. Bir kadın 40 yaşına gelene kadar belki defalarca kırılmış, değersiz hissettirilmiş olabilir. Bir noktadan sonra kabuğuna çekilmesi huysuzluk değil; kendini korumayı öğrenmesidir. Ve kendini sevmeye başlamasıdır. Sınır koyan kadına ‘zor’, genç ve sessiz olana ‘ideal’ demek adil değil. Olgunluk, susmak değil; kendini bilmek demektir.”

“Kadınlar yaşlandıkça huysuzlaşıyor demek, bir insanın yaşadığı deneyimleri tek kelimeye indirgemek. Yaş alan kadın çoğu zaman daha net, daha sınır koyabilen ve daha az tahammül eden biri olur. Buna ‘huysuzluk’ demek kolay; aslında adı özgüven ve farkındalık. Erkeklerin genç kadın tercih etmesini de kadınların karakterine bağlamak, sorumluluğu dışarı atmak olur. Tercih kişiseldir ama bunu tüm kadınlara kusur gibi sunmak adil değil.”

Kadınlarda 40 yaşından sonra görülen güç, aslında yılların verdiği deneyim ve netliğin sonucudur. Ne istediğini bilen, sınır koyabilen ve hayatını muhtaçlık üzerinden değil tercih üzerinden kuran bir duruştur bu. Daha az onay arar, daha çok huzur ve saygı ister. Bu güç birine karşı değil; hayata karşı kazanılmış bir olgunluktur.

Güç, kimseye ihtiyaç duymamak değildir. İnsan zaten sosyal bir varlık; kadın da erkeğe, erkek de kadına ihtiyaç duyar. Önemli olan bu ihtiyacın mecburiyetten mi yoksa bilinçli bir tercihten mi kaynaklandığıdır. Bir kadın bir erkeğe ihtiyaç duyabilir ve aynı zamanda güçlü olabilir; eğer kendi hayatını sürdürebilecek kapasiteye sahipse ve “yalnız da varım ama seni seçiyorum” diyebiliyorsa bu güçtür. Güç, inkâr etmek değil; farkında olarak seçebilmek ve seçiminin arkasında durabilmektir.

Çok şükür kurtulduk agddgf