Ailenizi Özlüyor Musunuz?

Ailemden uzakta yaşamak, zaman zaman içimde hem boşluk hem de özlem yaratıyor. Göz göze kahkahalarımızı, sabahları birlikte edilen kahvaltıları, küçük ama anlamlı sohbetleri hatırladıkça kalbimde bir sıcaklık yükseliyor. Ama aynı anda, onları yanımda görememenin verdiği bir eksiklik, hafif bir hüzün de var. Telefon konuşmaları, video aramalar veya mesajlar bir nebze yakınlaştırıyor; ama gerçek bir sarılma, birlikte geçirilen zamanın yerini hiçbir şey tutamıyor. Özellikle önemli anlarda ya da sıradan bir günün sonunda, “Keşke şimdi yanımda olsaydın” diye düşünmek kaçınılmaz oluyor. Yine de bu mesafe, aileme ve onlara duyduğum sevgiye dair farkındalığımı artırıyor. Her küçük anı, her hatıra daha değerli hale geliyor. Uzakta olsak da bağımızı koparmıyor; aksine, hasretiyle büyüyen bir şefkat ve minnettarlık bırakıyor. Bazen özlem, sadece yokluk hissi değil; sevdiklerinin değerini anlamak ve onlarla geçirdiğin zamanı daha çok kıymetlendirmek demek. Ve bu his, ne kadar zor olursa olsun, sevginin gerçek bir yansıması.