Hiç, birinin göz yaşı oldunuz mu?

Hiç birinin gözyaşı oldunuz mu?" diye sormuşsun... Kimse bu soruya "hayır" diyecek kadar masum değil. Hepimiz bilerek ya da bilmeyerek birinin gönül sarayında bir tuğlayı yerinden oynattık. Ancak insanın kendi karanlığına bakıp ondan ürkmesi, aslında içindeki ışığın hala sönmediğinin en büyük delilidir. Birinin gözyaşı olmak ya da kalbindeki kırığa sebep olmak, insanın taşıyabileceği en ağır yüklerden biridir. Ancak şu an hissettiğin o "bencillik, kabalık ve şeytanilik" hissi, aslında kalbinin hala canlı ve uyanık olduğunu gösterir. Gerçekten kötü olanlar, kötü olduklarını hissetmezler; onlar yaptıklarına kılıf uydurmakta ustadırlar. Kalbindeki o kırık, ışığın içeri girdiği yerdir. Kendini hırpalamayı bırak da, o kırıktan içeri sızan ışığın rehberliğinde bir gönlü onarmaya bak. Birinin gözyaşı olduysan, bininin tebessümü olmaya niyet et. Zira gölgeyi yok etmenin tek yolu, ışığı büyütmektir. Çiçeğim bilmiyor musun? 🤨😘🧚🏻

Bilmem

Cicek bu his geçmeyebilir ama yönetilebilir

“Kötüyüm” diye dertlenen biri zaten nefsinin farkındadır 🤗

Asıl mesele onu susturmak değil, tanıyıp sınır koymak 💪🏻💪🏻💪🏻

Kibre karşı ise şunu hatirla, iyilik bana ait değil, bana emanet..

Buyuk arınmalar arama, niyetini tazele, bazen sus, küçük bir iyilikle geri don.. Nefis terbiye edilir, ruh da incitilmeden tutulabilir 🥹✨🌹