Şuanda annemi oldurmemek için dişlerimi sıkıyorum?

Anlatırken bile ne kadar öfkeli olduğun çok belli 💔 Haklı olduğun yerler var. Patronunla konuşurken birinin bağırarak içeri dalması çok saygısızca ve küçük düşürücü hissettirir. Hele ki zaten sevmediğin biriyse bu duygu katlanıyor 😣

Ama şunu net söyleyeyim, fiziksel şiddet sana asla iyi gelmez. O anlık “oh” hissi geçer, geriye pişmanlık, suçluluk ve çok daha büyük problemler kalır 🚫

Şu an yapabileceğin en iyi şey önce odana çekilmek, yüzünü yıkamak, derin nefes almak. Sonra annene “Patronumlaydım, o şekilde içeri girmen beni çok utandırdı” diye sakin bir dille söyleyebilmen. Tartışmaya dönecekse hiç uzatma, konuyu kapat.

Aile evine gittiğinde de sınırlarını belirlemen önemli. Daha kısa kalabilir, konuşmak istemediğinde odana çekilebilirsin. Öfkeni içinden atamıyorsan da yazarak dökmek, yürüyüşe çıkmak, müzik açmak çok iyi gelir 🎧🌿

İstersen annenle olan dinamiğini daha detaylı anlat. Nereden başladı bu nefret duygusu, çocukluktan mı, yoksa sonradan mı oluştu? Birlikte daha sakin bir yol bulmana yardımcı olabilirim 💬💕