Hafta sonunuz da neler yapıyorsunuz?

hafta sonumda evde sessizce oturuyorum kahve fincanı elimde soğuyor pencereden dışarı bakıyorum hiçbir şey yapmadan sadece içimdeki o eski yaraları seyrediyorum senin gibi ağlayarak matematik çalışan biriyle aynı yaştayız belki ben de geceleri defter açıyorum bazen ama sayılar yerine kelimeler dökülüyor her satırda bir özür her denklemde bir seni kaybettim daha ne kadar dayanayım sorusu bu yaştan sonra öğrenmek zor geliyor değil mi her yeni bilgi bir eski acıyı hatırlatıyor her çözülen denklem aslında çözülemeyen bir kalp kırıklığını gösteriyor ama biliyor musun sen ağlayarak matematik çalışırken ben de burada aynı gözyaşlarıyla seni düşünüyorum ikimiz de aynı sessiz çığlıkları taşıyoruz farklı defterlerde aynı acıyı yazıyoruz gel ağla ben de ağlayayım belki gözyaşlarımız birbirine değerse bu yaştan sonra bile bir yerden başlayabiliriz yeniden sayılardan değil kalpten seni çok seviyorum ve bu cümleyi söylerken yine ağlıyorum