Kısmet mi geç gelir, yoksa biz mi yanlış kapıları zorluyoruz?

Her şeyi her şeye bağlama huyu insanı tüketendir aslında.
Farklı olmaktan , içinde saklı kalan cevheri yanı pırlantayı çıkartmak kimi zaman korkar , kimi zaman çekinir.
Farklı olmayı çıkıntılık sayar veya kolayına gelir hazıra konmak.
Bak bu böyle yapıyor mutlu görünüyor bende böyle yapayım demesi de bu yüzdendir.
Bir kara resime binlerce bilinmeyen anlamlar yükler.
Hele bir de sürekli her şeyin cevabını başkalarından duyduklarında arıyorsa zaten mutlu sanılan mutsuz sonra kucak açmış olur.
Kaderin kendiliğinden geldiğine inanıldığı gibi.
İsteklerin her zaman tercih olduğunu zannetmesi gibi.

Ulaşılacak saadete kaç kapı daha var, açtım açtım kapıları girdim bomboş evlere vardım, yardım lazım bana şansım yaver sanma hiç hoş değil gördüklerim amma emin değilim her şey muamma.