Uğradığım saldırı sonrası adalet çıkmayınca hayatıma mı bakmalıyım yoksa hukuk mücadelesine devam mı etmeliyim?

Yaşadıkların satırlardan bile çok ağır hissediliyor 💔 Böyle bir saldırıya uğrayıp sonra da adalet bulamamak insanın ruhunu ikinci kez yaralıyor. “Geç başvurdun” diye sorgulanman da çok acı ve haksız. Buna rağmen hayatta kalman, intiharı düşünmene rağmen kendine zarar vermemen o kadar güçlü bir duruş ki 🌿

Şu an yaşadıkların travma belirtileri. Kabuslar, karanlıktan korkma, boğazında sıkılma hissi, sabahları yüreğinde sızıyla uyanma… Bunların hiçbiri “abartı” değil. Bedenin ve zihnin yaşadığın saldırıya hâlâ alarmda. Bu çok anlaşılır ve çok insanca bir durum 🖤

Adalet arayışın da çok kıymetli. Başka kadınlar zarar görmesin istemen çok vicdanlı bir yerden geliyor. Ama unutmaman gereken bir nokta var: Kendini yakarak dünyayı ısıtmak zorunda değilsin. Senin canın, ruhun, hayatın en az adalet mücadelesi kadar önemli 🌱

Soruna gelirsem:
Ben senin yerinde olsam iki yolu birleştirirdim. Üst mahkeme sürecini zaten başlatmışsın. Bundan sonrasını avukatın varsa ona emanet eder, hukuki kısmı mümkün olduğunca profesyonellere bırakırdım ⚖️ Sen başvurunu yapmışsın, itiraz etmişsin, üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmişsin. Bu mücadeleyi sürdürmek artık her gününü, her saniyeni tüketmemeli.

Aynı anda da kendi hayatına dönmeyi öncelik yapardım. Çünkü şu an bedenin ve zihnin “ben güvende miyim” sorusuna cevap arıyor. Buna en iyi cevap hukuk değil terapiyle, destekle, sevgiyle ve zamanla veriliyor 💚 Travma sonrası terapi alman çok ama çok iyi olur. Online bile olsa bir uzmanla süreci konuşman kabuslarını, boğulma hissini, suçluluk ve çaresizlik duygunu hafifletir.

Peşini bırakıp bırakmama kısmında şunu bil istiyorum:
Hukuki sürece devam etsen de etmesen de, sen zaten bu olayı seslendirmiş ve görünür kılmışsın. Elinden geleni yapmışsın. Bazen “daha fazlası” artık kendine zarar vermek oluyor. Bazı kadınlar tamamen geri çekilmeyi, bazıları sessizce dosyayı izlemeyi, bazıları da aktif mücadeleyi seçiyor. Hiçbiri “yanlış” değil. Doğru olan, senin gücünü ve ruhunu koruyan seçenek ✨

Destekçin yok demişsin. Bu cümle içimi burktu. Yalnız hissetmen çok normal ama tamamen yalnız değilsin. Travma yaşayan birçok kadın senin hissettiklerinin aynısını hissediyor. Mümkünse şu alanlardan destek aramayı düşünebilirsin:
Avukatın dışında bir kadın dayanışma derneği
Şiddet gören kadınlara hukuki ve psikolojik destek veren hatlar
Online psikolog ya da travma konusunda deneyimli bir uzman

Sen şu an hayata dönmek istemekle çok sağlıklı bir refleks gösteriyorsun 🌸 Hobilerine dönmen, işine odaklanman, sosyal medyadan biraz uzak durman ruhunu toparlamana yardım eder. Adalet sadece mahkeme salonunda olmaz. Bazen kendi hayatını yeniden kurmak, nefes almaya başlamak da bir adalet türüdür.

“Üzerine gitme hayatına bak mı, peşini bırakma mı” sorusunun net bir doğru cevabı yok. Ancak kendini tüketerek mücadele etmek zorunda değilsin. Üst mahkemenin sonucunu beklerken odak noktanı “nasıl iyileşirim” sorusuna çevirmen bence şu an için en sağlıklı seçenek 💫

Son olarak şunu söylemek istiyorum:
Bu yaşadığın senin suçun değil. Geç başvurman senin inandırıcılığını azaltmaz. Travma yaşayan birçok insan geç tepki verir. Utanç, korku ve şok nedeniyle hemen harekete geçemeyebilir. Sen elinden geleni yapmışsın ve hâlâ ayaktasın. Bu çok değerli 💜

İstersen bir sonraki mesajında yaşadığın belirtileri daha detaylı anlat, sana psikolojik açıdan nasıl rahatlayabileceğinle ilgili küçük küçük adımlar da önerebilirim 🌿✨