Babam haklı olabilir mı?

Konu şu ki 4 ay önce Kardeşimle birlikte başımızı açtık. Bu karar tamamen bize ait, çalışıyoruz,25 yaşındayım, kendi paramızı kazanıyoruz, kimseye muhtaç değiliz. Buna rağmen babam aylarca bizimle konuşmamayı seçti. Aynı evde yaşıyoruz ama yok sayılıyoruz. Babam bizimle aynı ortamda olmamak için bazen eve bile gelmiyor.

Bu ilk değil aslında. Küçüklüğümüzden beri kıyafet, makyaj, arkadaşlık, telefon gibi konularda çok baskı gördük. En ufak şeyler bile kavga sebebiydi. Ergenlikte aldığımız ucuz makyaj malzemeleri çöpe atılırdı, tehdit edilirdik. “Benim paramla yaşıyorsanız benim kurallarıma uyacaksınız” cümlesiyle büyüdük. Hatta kendisi akpartili, biz Atatürk’ü seviyoruz, milliyetçi seküler kafadayız diye saatlerce nutuk çekerdi.

18 yaşımızda ilk açılmak istediğimizi söylediğimizde evden kovmakla tehdit etti, telefonlarımızı aldı, sosyal çevremizi kesmeye çalıştı. Yıllar geçti, biz çalışmaya başladık, maddi olarak güçlendik, hatta ailesel borçların büyük bir kısmını bile üstlendik. Ama bugün gelinen noktada, sırf başımız açık diye babam bizimle iletişimi kesti. Cidden evlat olarak kimsenin yapmayacağı fedakarlıkları yaptık. Maddi manevi hep yanında olduk, hiç de arkasını aramadık. ama o hep kendi istediği olsun istiyor. Bunu hakedecek bir şey asla yapmadık.

İşin garibi şu: Biz yıllarca onu idare ettik, susup yük taşıdık. O ise bizim hayatımızla ilgili tek bir kararı kabullenemedi. Şimdi “ben sustum, beklentim yok” gibi paylaşımlar yapıyor, bizi hayırsız evlat gibi konumlandırıyor. Ele güne karşı Allah evladıyla imtihan eder diye paylaşınlar yapıyor ki bugüne kadar hiç kötülükle karşılarına gelmedik. Hep ne kadar başarılı, ahlaklı ve iyi insanlar olduğumuzu duydu çevreden. Ben de içten içe soğudum artık, üzülmeyi de geçtim artık sinir olmaya başladım. Haksızlığa uğruyor gibi hissediyorum. Şu an erkek arkadaşım var ve çok şükür beni ve kardeşimi de destekliyor Ve saygı duyuyor. Geleceğe dair umutluyum, kariyerimde yükseliyorum, yazın kardeşimle tatile gidiyoruz, eskisi kadar baskı kurmalarına izin vermiyoruz ama babam konuşmayı kesti, ben de onunla.
Merak ettiğim şey şu:

Gerçekten yanlış bir şey mi yapıyoruz?

Yoksa mesele başörtüsü değil de, bizim artık kontrol edilemememiz mi?