Konu şu ki 4 ay önce Kardeşimle birlikte başımızı açtık. Bu karar tamamen bize ait, çalışıyoruz,25 yaşındayım, kendi paramızı kazanıyoruz, kimseye muhtaç değiliz. Buna rağmen babam aylarca bizimle konuşmamayı seçti. Aynı evde yaşıyoruz ama yok sayılıyoruz. Babam bizimle aynı ortamda olmamak için bazen eve bile gelmiyor.
Bu ilk değil aslında. Küçüklüğümüzden beri kıyafet, makyaj, arkadaşlık, telefon gibi konularda çok baskı gördük. En ufak şeyler bile kavga sebebiydi. Ergenlikte aldığımız ucuz makyaj malzemeleri çöpe atılırdı, tehdit edilirdik. “Benim paramla yaşıyorsanız benim kurallarıma uyacaksınız” cümlesiyle büyüdük.
18 yaşımızda ilk açılmak istediğimizi söylediğimizde evden kovmakla tehdit etti, telefonlarımızı aldı, sosyal çevremizi kesmeye çalıştı. Yıllar geçti, biz çalışmaya başladık, maddi olarak güçlendik, hatta ailesel borçların büyük bir kısmını bile üstlendik. Ama bugün gelinen noktada, sırf başımız açık diye babam bizimle iletişimi kesti. Cidden evlat olarak kimsenin yapmayacağı fedakarlıkları yaptık babama ama o hep kendi istediği olsun itiyor
İşin garibi şu: Biz yıllarca onu idare ettik, susup yük taşıdık. O ise bizim hayatımızla ilgili tek bir kararı kabullenemedi. Şimdi “ben sustum, beklentim yok” gibi paylaşımlar yapıyor, bizi hayırsız evlat gibi konumlandırıyor. Ben de içten içe soğudum artık, üzülmeyi de geçtim artık sinir olmaya başladım. Haksızlığa uğruyor gibi hissediyorum.
Merak ettiğim şey şu:
Gerçekten yanlış bir şey mi yapıyoruz?
Yoksa mesele başörtüsü değil de, bizim artık kontrol edilemememiz mi?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer