Ailem aylardır bana para vermiyor. Harçlığımı çıkarmak için hafta sonları evlere temizliğe gidiyorum. Yaptıkları şey doğru mu?

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum. Sizce babamın bu eğitim yöntemi doğru mu?

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum. Sizce babamın bu eğitim yöntemi doğru mu?

Evlen bir an önce kurtul" demişsiniz, ah keşke o kadar kolay olsa... O kapı da benim için kilitli maalesef.
Benim kendi hür irademle, sevdiğim biriyle evlenmem imkansız. Babam bu konuda çok net: 'Kız kısmı hisleriyle değil, babasının aklıyla hareket eder. Aşk karın doyurmaz. Senin kocanı ben seçeceğim; soyumuza, ticaretimize, töremize uygun biri olacak.'
Yani anlayacağınız, babam beni muhtemelen abimin ticaret yapacağı ya da kendisinin işine yarayacak bir ailenin oğluna, kendi seçtiği birine verecek.
Babam 'Seni güvendiğim, malının kıymetini bilen bir ele teslim edeceğim' diyor. Yani benim için evlilik bir kurtuluş değil, sadece yönetim değişikliği olacak gibi duruyor. Babamın evinde neysem, kocamın evinde de o olacağım. O yüzden "kaç kurtul" dediğiniz o yol, benim için çıkmaz sokak...

Bana hep; 'Yarın öbür gün evlenince kocan seni el bebek gül bebek yaşatmaz. Mühendissin diye ev işinden kaçarsan kapının önüne koyulursun. Şimdiden yokluğu ve hizmeti öğren ki kocanın evinde zorlanma, yuvana sahip çık' diyor. Yani beni evliliğe hazırlamak için bu 'eğitimi' veriyor.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum. Sizce babamın bu eğitim yöntemi doğru mu?