Evlad acısımı yoksa anne acısımı daha tarifsiz?

Anneyi kurtarırım, çocuk daha doğmamış, hayata başlamamış. Onun ölmesi, annenin ölmesi kadar acı değil. Riskli doğumda erkeğin çocuğunu değil de eşini seçmesi daha etiktir. O çocuk annesiz büyüyeceğine, doğmasın.

Kendi açımdan değerlendirecek olursam, kendi annemi değil, çocuğumu kurtarırım çünkü çocuğumun bana ihtiyacı var, annesinin bakmasına ve şefkatine ihtiyacı var. Başka çocuk yapılır ama anne bir tane. Diye bir şey demek de saçmadır; değer sayıyla değil, nitelikle ölçülür. Alüminyum, altından daha azsa, altından daha mı değerli olmuş olur? Asla. Sayı değeri ve önemi belirlemez. Anne bulunmaz diye evlat, eş bulunur diye anne daha önemli değildir.

Evlatlar, anne babalardan daha çok seviliyor. Olgunlaşmış birisi annesine çok düşkün olmayacağı için, evladını seçer. Mesela, babam 91 yaşındaki annesini yaşam bakımından bana tercih ediyorsa, annesine düşkün olduğu için o hala daha çocuktur. Çünkü annenin vasfı çocuk, çocukluktan çıkana kadardır. Vasfı bitmiş birine düşkün olan olgunlaşamamıştır; hala annesine ihtiyaç duyacak kadar çocuksudur.

Değer sayıyla değil, nitelikle ölçülür. Çocukluk çağından çıkmış birisi için eşi ve çocukları önceliklidir. Annenin eksikliği, çocuk olmayan insanlarda hissedilmiyor. Ama bir insanın hayatı paylaşacağı, diğer yarısını tamamlayacağı bir hayat arkadaşına ihtiyacı var. Evlatlar eşlerden bir parçadır, bu yüzden daha çok sevilirler. Herkes eşini annesinden daha çok sever. Annen seni kardeşlerinle aldattığında kıskanmıyorsun ama karın karşı cinsle biraz samimi konuşsa, kıskançlıktan delirirsin.

Annesi öldüğünde sevmediği halde ağlayanların üzüntüsü çok büyük olmuyor. Ölüm soğuktur, kötüdür; o yüzden herkesi üzer ve geçmişin hatrına insanda ağlama duygusu oluşur.

Anne bulunmazsa, bulunmasın. Gümüş altından daha az diye, altından daha değerli olmuş olmaz. Sakın unutma bu lafımı.

Çocuğumu kurtarırım. Biz insanlar genelde ölümü yaşlıya yaşamı ise gence küçüğe daha çok yakıştırırız. Çünkü hayatın yaşanmaya değer olduğuna inanırız. Anne, belli bir yaşa kadar yaşamış yaşlanmış olacağı için artık onun da bir gün ölecebileceği fikrine kendimizi biraz biraz alıştırırız bize acı verse bile böyledir. Ama evlat öyle değildir. Evlat gençtir yaşaması gereken uzun bir hayat vardır. Ölümü evlada yakıştıramayız. Bu soruyu benim anneme babama da sorsak onlar evladı kurtarmayı tercih ederlerdi.