Kocam evin her işini bana yaptırıyor. Hafta sonları da beni ailesinin evine temizliğe gönderiyor. Senin görevin bu diyor. Haklı mı?

Ben 24 yaşındayım, devlet hastanesinde Hemşireyim. Nöbetler, yoğun bakım, acil servis derken ayaklarıma kara sular iniyor ama emeğimin karşılığı olarak döner sermaye ve nöbetlerle ayda elime 80 bin lira geçiyor.
Evlendiğimiz ilk gün eşim beni karşısına aldı ve; 'Bak kadınım, bu evin reisi benim. Senin maaş kartın bende duracak. Sen bu aileye sadece paranla değil, bedeninle de hizmet etmek için geldin. Senin görevin bana ve aileme hizmet etmektir, itaattir' dedi. Ben de kocamdır, erimin sözünün üstüne söz olmaz deyip maaş kartımı verdim. Bana harçlık bile vermiyor, hastaneye servisle gidip geliyorum, yemeği hastanede yiyorum, 'Neyine yetmiyor?' diyor.
Benim asıl çilem para değil, yorgunluk... 24 saatlik nöbetten çıkıyorum, gözlerimden uyku akıyor. Eve gelince eşim; 'Hadi bakalım, ev temizlenecek, yemek yapılacak, çamaşırlar birikti' diyor. 'Beyim çok yorgunum, azıcık uyusam' diyecek oluyorum, hemen kızıyor; 'Nöbet tuttuysan tuttun, o senin işin. Evinin kadını olmayı unutma, kalk vazifeni yap' diyor. Ben de yuvamda huzursuzluk çıkmasın diye o yorgunlukla evi süpürüyorum, yemek yapıyorum.
Daha da ağırı; benim tek tatil günüm hafta sonları. Dinlenirim sanıyordum ama eşim beni sabahın köründe kaldırıp kendi ailesinin evine, annesine babasına gönderiyor. 'Annenler yaşlı, iş yapamıyorlar. Sen gelinsin, gideceksin dip köşe temizliklerini yapacaksın, haftalık yemeklerini pişireceksin. Senin görevin bu, hizmet etmek ibadettir' diyor.
Ben de gidiyorum... Kayınvalidem, kayınpederim, görümcem oturup çaylarını içerken; ben o nöbet yorgunluğunun üstüne eğilip yerleri siliyorum, camlarını siliyorum, tuvaletlerini yıkıyorum. Bütün maaşımı onlara veriyorum yetmiyor, bir de hizmetçiliklerini yapıyorum. Eşim 'Cennet kocasını ve kocasının ailesini hoşnut eden kadının ayağı altındadır' diyor. Ben de sabrediyorum, elbet mükafatını alırım diyorum ama bazen ayakta duracak dermanım kalmıyor. Sizce kocamın dediği gibi bu benim asli görevim mi?

Hayır görevin falan değil kocan sana öyle diyerek aklı sıra seni yönetiyor sen kendin çalışan biriysen git boşan hiçbir şeye zorunlu değilsin

Şaka gibi ama Ortadoğu erkek zihni böyle Arap+ türk kültürü sentezi bu İslam'la alakası sifir

www.instagram.com/.../?igsh=NXp6Mmw1bnQ4c2Ru

Bunu izle dediğimizi daha iyi anlarsın

Instagramim yok. Ne anlatıyor tam olarak

@PeachGirl58 aynen bu adamın bunu dayatması tamamen yanlış ya bundan vazgeçecek ya da sonuç boşanma çünkü bu kadına eziyet oluyor

Cumhurbaşkanının yeni yaptığı konuşmada kadınlarımızın üzerinde çok yük var. Herseyi bu zamana kadar kendileri yapmak zorunda kaldılar beyler de destek olsun dedi.100 yıldır yapılan tek haklı özeleştiri. Erkek tarafından yapılması da önemliydi

Ben 24 yaşındayım, devlet hastanesinde Hemşireyim. Nöbetler, yoğun bakım, acil servis derken ayaklarıma kara sular iniyor ama emeğimin karşılığı olarak döner sermaye ve nöbetlerle ayda elime 80 bin lira geçiyor.
Evlendiğimiz ilk gün eşim beni karşısına aldı ve; 'Bak kadınım, bu evin reisi benim. Senin maaş kartın bende duracak. Sen bu aileye sadece paranla değil, bedeninle de hizmet etmek için geldin. Senin görevin bana ve aileme hizmet etmektir, itaattir' dedi. Ben de kocamdır, erimin sözünün üstüne söz olmaz deyip maaş kartımı verdim. Bana harçlık bile vermiyor, hastaneye servisle gidip geliyorum, yemeği hastanede yiyorum, 'Neyine yetmiyor?' diyor.
Benim asıl çilem para değil, yorgunluk... 24 saatlik nöbetten çıkıyorum, gözlerimden uyku akıyor. Eve gelince eşim; 'Hadi bakalım, ev temizlenecek, yemek yapılacak, çamaşırlar birikti' diyor. 'Beyim çok yorgunum, azıcık uyusam' diyecek oluyorum, hemen kızıyor; 'Nöbet tuttuysan tuttun, o senin işin. Evinin kadını olmayı unutma, kalk vazifeni yap' diyor. Ben de yuvamda huzursuzluk çıkmasın diye o yorgunlukla evi süpürüyorum, yemek yapıyorum.
Daha da ağırı; benim tek tatil günüm hafta sonları. Dinlenirim sanıyordum ama eşim beni sabahın köründe kaldırıp kendi ailesinin evine, annesine babasına gönderiyor. 'Annenler yaşlı, iş yapamıyorlar. Sen gelinsin, gideceksin dip köşe temizliklerini yapacaksın, haftalık yemeklerini pişireceksin. Senin görevin bu, hizmet etmek ibadettir' diyor.
Ben de gidiyorum... Kayınvalidem, kayınpederim, görümcem oturup çaylarını içerken; ben o nöbet yorgunluğunun üstüne eğilip yerleri siliyorum, camlarını siliyorum, tuvaletlerini yıkıyorum. Bütün maaşımı onlara veriyorum yetmiyor, bir de hizmetçiliklerini yapıyorum. Eşim 'Cennet kocasını ve kocasının ailesini hoşnut eden kadının ayağı altındadır' diyor. Ben de sabrediyorum, elbet mükafatını alırım diyorum ama bazen ayakta duracak dermanım kalmıyor. Sizce kocamın dediği gibi bu benim asli görevim mi?

Gerçek bir manipulatorle karşı karşıyasiniz
Kocana ev işi yapmak zorunda olmadığını ve senin isteğine göre eve yardımcı tutmak zorunda oldugunu, çalışmak zorunda olmadığını , gerekirse beş işte çalışıp evine eşine ve çocuğuna bakmak zorunda olduğunu, çocuk dogurdugunda emzirmek bile zorunda olmadığını söyle. Hepsi sünnet ve kuranla sabit. Esin ordan burdan biseyler duymuş sallıyor. Sadece dini bilmeyen okumamış etmemiş birine yutturulabilecek şeyler bunlar. Kadinin görevleri olduğu gibi erkeginde gorevleri var. Kuranda tasvir edilen bir erkek misin ki aynı muameleyi bekleyip sayemde cennete girebilirsin diyorsun. Anne olmuş kadının ayakları altına da cenneti seren yine yaratıcı. Anne olmuş kadının rızası da önemli. Evlilik oyununda esitsiniz sorumluluklariniz var ama tek yönlü değil iki yönlü. Yaratici kendi evinde bile çalışmak zorunda değilsin eşin yardımcı tutmalı demiş bu hem kendi evine hem anasına hizmet bekliyor. Cidden çok mu ariyosunuz ana kuzusu gelişmemiş erkekleri. Cok anne seviyorsa evlenmeyip annesinin ev işlerini yapsaydı. Kadinin kendi anne babasina karşı sorumluluğu var hem dinen hem hukuken. Ulkenin erkeğinin beyni yıl geçtikçe daha da geriliyor

Ben 24 yaşındayım, devlet hastanesinde Hemşireyim. Nöbetler, yoğun bakım, acil servis derken ayaklarıma kara sular iniyor ama emeğimin karşılığı olarak döner sermaye ve nöbetlerle ayda elime 80 bin lira geçiyor.
Evlendiğimiz ilk gün eşim beni karşısına aldı ve; 'Bak kadınım, bu evin reisi benim. Senin maaş kartın bende duracak. Sen bu aileye sadece paranla değil, bedeninle de hizmet etmek için geldin. Senin görevin bana ve aileme hizmet etmektir, itaattir' dedi. Ben de kocamdır, erimin sözünün üstüne söz olmaz deyip maaş kartımı verdim. Bana harçlık bile vermiyor, hastaneye servisle gidip geliyorum, yemeği hastanede yiyorum, 'Neyine yetmiyor?' diyor.
Benim asıl çilem para değil, yorgunluk... 24 saatlik nöbetten çıkıyorum, gözlerimden uyku akıyor. Eve gelince eşim; 'Hadi bakalım, ev temizlenecek, yemek yapılacak, çamaşırlar birikti' diyor. 'Beyim çok yorgunum, azıcık uyusam' diyecek oluyorum, hemen kızıyor; 'Nöbet tuttuysan tuttun, o senin işin. Evinin kadını olmayı unutma, kalk vazifeni yap' diyor. Ben de yuvamda huzursuzluk çıkmasın diye o yorgunlukla evi süpürüyorum, yemek yapıyorum.
Daha da ağırı; benim tek tatil günüm hafta sonları. Dinlenirim sanıyordum ama eşim beni sabahın köründe kaldırıp kendi ailesinin evine, annesine babasına gönderiyor. 'Annenler yaşlı, iş yapamıyorlar. Sen gelinsin, gideceksin dip köşe temizliklerini yapacaksın, haftalık yemeklerini pişireceksin. Senin görevin bu, hizmet etmek ibadettir' diyor.
Ben de gidiyorum... Kayınvalidem, kayınpederim, görümcem oturup çaylarını içerken; ben o nöbet yorgunluğunun üstüne eğilip yerleri siliyorum, camlarını siliyorum, tuvaletlerini yıkıyorum. Bütün maaşımı onlara veriyorum yetmiyor, bir de hizmetçiliklerini yapıyorum. Eşim 'Cennet kocasını ve kocasının ailesini hoşnut eden kadının ayağı altındadır' diyor. Ben de sabrediyorum, elbet mükafatını alırım diyorum ama bazen ayakta duracak dermanım kalmıyor. Sizce kocamın dediği gibi bu benim asli görevim mi?

Senaryo yazdığını düşünüyorum artık senin ya

Ben 24 yaşındayım, devlet hastanesinde Hemşireyim. Nöbetler, yoğun bakım, acil servis derken ayaklarıma kara sular iniyor ama emeğimin karşılığı olarak döner sermaye ve nöbetlerle ayda elime 80 bin lira geçiyor.
Evlendiğimiz ilk gün eşim beni karşısına aldı ve; 'Bak kadınım, bu evin reisi benim. Senin maaş kartın bende duracak. Sen bu aileye sadece paranla değil, bedeninle de hizmet etmek için geldin. Senin görevin bana ve aileme hizmet etmektir, itaattir' dedi. Ben de kocamdır, erimin sözünün üstüne söz olmaz deyip maaş kartımı verdim. Bana harçlık bile vermiyor, hastaneye servisle gidip geliyorum, yemeği hastanede yiyorum, 'Neyine yetmiyor?' diyor.
Benim asıl çilem para değil, yorgunluk... 24 saatlik nöbetten çıkıyorum, gözlerimden uyku akıyor. Eve gelince eşim; 'Hadi bakalım, ev temizlenecek, yemek yapılacak, çamaşırlar birikti' diyor. 'Beyim çok yorgunum, azıcık uyusam' diyecek oluyorum, hemen kızıyor; 'Nöbet tuttuysan tuttun, o senin işin. Evinin kadını olmayı unutma, kalk vazifeni yap' diyor. Ben de yuvamda huzursuzluk çıkmasın diye o yorgunlukla evi süpürüyorum, yemek yapıyorum.
Daha da ağırı; benim tek tatil günüm hafta sonları. Dinlenirim sanıyordum ama eşim beni sabahın köründe kaldırıp kendi ailesinin evine, annesine babasına gönderiyor. 'Annenler yaşlı, iş yapamıyorlar. Sen gelinsin, gideceksin dip köşe temizliklerini yapacaksın, haftalık yemeklerini pişireceksin. Senin görevin bu, hizmet etmek ibadettir' diyor.
Ben de gidiyorum... Kayınvalidem, kayınpederim, görümcem oturup çaylarını içerken; ben o nöbet yorgunluğunun üstüne eğilip yerleri siliyorum, camlarını siliyorum, tuvaletlerini yıkıyorum. Bütün maaşımı onlara veriyorum yetmiyor, bir de hizmetçiliklerini yapıyorum. Eşim 'Cennet kocasını ve kocasının ailesini hoşnut eden kadının ayağı altındadır' diyor. Ben de sabrediyorum, elbet mükafatını alırım diyorum ama bazen ayakta duracak dermanım kalmıyor. Sizce kocamın dediği gibi bu benim asli görevim mi?

Ben 24 yaşındayım, devlet hastanesinde Hemşireyim. Nöbetler, yoğun bakım, acil servis derken ayaklarıma kara sular iniyor ama emeğimin karşılığı olarak döner sermaye ve nöbetlerle ayda elime 80 bin lira geçiyor.
Evlendiğimiz ilk gün eşim beni karşısına aldı ve; 'Bak kadınım, bu evin reisi benim. Senin maaş kartın bende duracak. Sen bu aileye sadece paranla değil, bedeninle de hizmet etmek için geldin. Senin görevin bana ve aileme hizmet etmektir, itaattir' dedi. Ben de kocamdır, erimin sözünün üstüne söz olmaz deyip maaş kartımı verdim. Bana harçlık bile vermiyor, hastaneye servisle gidip geliyorum, yemeği hastanede yiyorum, 'Neyine yetmiyor?' diyor.
Benim asıl çilem para değil, yorgunluk... 24 saatlik nöbetten çıkıyorum, gözlerimden uyku akıyor. Eve gelince eşim; 'Hadi bakalım, ev temizlenecek, yemek yapılacak, çamaşırlar birikti' diyor. 'Beyim çok yorgunum, azıcık uyusam' diyecek oluyorum, hemen kızıyor; 'Nöbet tuttuysan tuttun, o senin işin. Evinin kadını olmayı unutma, kalk vazifeni yap' diyor. Ben de yuvamda huzursuzluk çıkmasın diye o yorgunlukla evi süpürüyorum, yemek yapıyorum.
Daha da ağırı; benim tek tatil günüm hafta sonları. Dinlenirim sanıyordum ama eşim beni sabahın köründe kaldırıp kendi ailesinin evine, annesine babasına gönderiyor. 'Annenler yaşlı, iş yapamıyorlar. Sen gelinsin, gideceksin dip köşe temizliklerini yapacaksın, haftalık yemeklerini pişireceksin. Senin görevin bu, hizmet etmek ibadettir' diyor.
Ben de gidiyorum... Kayınvalidem, kayınpederim, görümcem oturup çaylarını içerken; ben o nöbet yorgunluğunun üstüne eğilip yerleri siliyorum, camlarını siliyorum, tuvaletlerini yıkıyorum. Bütün maaşımı onlara veriyorum yetmiyor, bir de hizmetçiliklerini yapıyorum. Eşim 'Cennet kocasını ve kocasının ailesini hoşnut eden kadının ayağı altındadır' diyor. Ben de sabrediyorum, elbet mükafatını alırım diyorum ama bazen ayakta duracak dermanım kalmıyor. Sizce kocamın dediği gibi bu benim asli görevim mi?