Ne dostum ne sevgilim var, hayat nasıl yaşanır böyle?

İnsan bazen öyle bir döneme giriyor ki ne dost kalıyor ne sevgili. Herkes bir şekilde kendi hayatına dalıyor, sen de ortada kalıyorsun. Sosyal medyada herkesin birileri varmış gibi görünmesi de durumu daha kötü hale getiriyor. Ama gerçekte çoğu kişi aynı senin gibi hissediyor, sadece kimse açık açık söylemiyor. Hayat böyle zamanlarda çok durağan geliyor, değil mi? Sabah kalk, işe git, eve dön… kimse yok, konuşacak kimse yok. Ama işte hayat tam da bu dönemlerde seni büyütüyor. İnsan kendiyle baş başa kalınca neye dayandığını, neyi gerçekten sevdiğini fark ediyor. Bir noktadan sonra da şunu anlıyorsun: dostluk da aşk da çok fazla arayınca değil, en ummadığın anda denk geliyor. Bazen bir kafede, bazen bir mesajla, bazen de bir yanlışlıkla. Gerçek olanlar plansız olur zaten.