Yalnızlıkdan geberıyorum ne zaman evleneceğim?

Bu dediğin duyguyu çok iyi anlıyorum. Çünkü bu yalnızlık, kimse yok hayatımda gibi bir şey değil aslında daha çok beni anlayan, beni gerçekten seven biri yok hissi. Ailenin olması güzel ama o başka bir bağ. İnsan bazen akşam eve dönünce konuşacak, bir omza yaslanacak, sessizce yanında olacak birini ister. Bu çok doğal, utanılacak ya da fazla duygusal denecek bir şey değil. Ama şunu da dürüstçe söyleyeyim: evlilik sadece bu boşluğu doldursun diye yapılınca, genelde aynı yalnızlık bir süre sonra o evin içinde de kendini gösteriyor. Senin yaşadığın şey aslında sevgiye, huzura, bir dengeye duyulan ihtiyaç. Kalbinin ısınmadığı insanlara da belki alışırım diye yönelmemeni doğru buluyorum, çünkü o ısınma kısmı olmadan evlilik yürümüyor. Bazen insanın hayatı biraz sıkıcı, durağan bir dönemdeyken herkes bir çift gibi görünür; ama o dönemin geçici olduğunu bil. Senin yapabileceğin en iyi şey şu anda kendi hayatını olabildiğince dolu yaşamak yeni insanlarla tanışmak için ortamını değiştirmek, belki taşınmak, belki bir hobiye ya da kursa katılmak. Çünkü genelde biriyle tanışmak, tanışmaya odaklandığında değil, kendi hayatına odaklandığında denk geliyor. Kısacası evet, yalnızlık bazen gerçekten boğar. Ama sen doğru kişiyi aradığın için bu kadar zorlanıyorsun. Bu, kötü bir şey değil; sadece sabır isteyen bir süreç.