Sizin de "Kime konuşsam, ne konuşsam boş" düşüncesine kapıldığınız oluyor mu?

Çok yaşıyorum maalesef. Artık bazı konuşmalar için dinleyecek, anlamaya çalışacaksan anlatayım, yoksa beni yorma diyorum. Hemen herkes tamam dinleyeceğim diyor ama yine kimse anlamıyor. Ben konuşurken kendi vereceği cevapları düşünüyorlar ve bunu bilmek çok can sıkıcı oluyor.

Bunu 2 ay önce yaşamıştım biri bana demişti ki artık bir şeyleri aşmanın sınırındaymışım..

Bu gün yine buna benzer bir durumdayım ve bu sorunu görmek beni biraz üzsede... Esasında geçer lulu artık bazı şeylerin önemsizleştiğini ta içerden anlıyorsun ve geride kalan duygu durumu bunu zorlaştırsada geçer lulu geçmek zorunda

Yalnızlığı güzel tarif etmişsin. Evet hayatım böyle diyebilirim.

Bu boşluğu ancak insanı cani gönülden dinleyecek bir eş doldurur bence. Sadece onunla paylasman anlamlı olur. Diğer herkes kendi yolunda olacaktır çünkü o an dinleyip geçerler... Ama eş zaten hep yanında olacaktır.

Bir çok insan için böyle. Burada ufak bir ayrım yapıyorum. Eğer konuşmam gereken bir şeyse bunu yapmak zorunda olduğum için bundan pişmanlık duymuyorum. Özüme ait, özümden gelen şeyleri mümkün olduğunca saklıyorum. Anlayan olursa ne âla. Pişmanlık istemiyorum bu konuda.