Icimdeki dinmeyen aci nasil gecer?

21 yaşımdayım şu yaşıma kadar neye heves ettiysem o olmadi. Neyi sevdiysem istediysem ondan vazgeçmek zorunda kaldım. Çocukluğumu yaşayamadım ilgisiz büyüdüm neredeyse kendi kendimi büyüttüm diyebilirim. Maddi imkansizliklardan annem hep çalıştı onun bir suçu yok hatta kimsenin suçu yok kim suçlu bilmiyorum. Daha ilkokulda üzerime sorumluluklar yüklendi kardeşlerime 2. Anne oldum. Çok istedim biri de benim başımda dursun biri de benimle ilgilensin annem yetişemiyordu. Annem bizim ihtiyaçlarımizi gidermenin derdine düştü. Okulu bırakmak zorunda kaldım ortaokuldan sonra okula gitmedim açıktan okudum liseyi aldım şu an üniversiteye hazırlanıyorum ama gücüm kalmadı çünkü kaldıramıyorum artık el kadar çocuktum evin içinde kavga gürültü vardi şu yaşima geldim hala kavga hala gürültü. Annem yoktu babam en küçük sebeplerden bağırırdi çağırırdi döverdi hala aynı hala aynı. Birini sevdim o da beni sevdi çok sevdik birbirimizi o da olmadı onunla da ayrılmak zorunda kaldık severek ayrılmak zorunda kaldık çok zoruma gidiyor sevip de ayrılmak... kısacası neye elime attıysam elimde kaldı eğer bir gram Allah korkum olmasa ben çoktan intihar etmiştim çünkü bu döngü bozulmuyor değişmiyor hep ayni şeyler ve ben artık dayanamıyorum canım çok acıyor normal bir hayat yaşayamamak içine düştüğümüz bu çaresizlik beni bitiriyor