Hayatta unutmayıp en çok zorunuza giden şey neydi?

Benim sadece bir olay var. Ben bir okuldan geldim liseye gidiyodum o zamanlar. Bir iki gun sonra hafta sonuydu. Eve bir geldim annem temizlik yapmis temizlik malzemesinin kokusu ciğerine oturmuş. Yapmasaydin ben hafta sonu yapardim dedim. Sonra aniden benim senin gibi kızım yok senin de benim gibi annen yok dedi. İyi tamam o zaman bende bu evden giderim yüzümü görmezsiniz bidaha o zaman dedim karşılık olarak. Hani beni kaybetmekten korksun diye soyledim ciddi degildim. Sen git bunu babama söyle babam aksam beni yanina çağırdı senin aklına bu evden gitme laflarını kim sokuyor dedi. Tuttu kolumdan kapinin önüne koydu beni. Kapiyi da suratima carpti. Senden korkacagimi mi zannediyorsun srfsiz dedi icerden aynen bana böyle. O sirada ablam işten geliyodu niye disardasin sen dedi. Babam evden kovdu beni dedim. Ablam kolumdan tuttu eve sokmaya calisiyodu. Yatak odasınin camından çıkıp getirinde eşsek sudan gelene kadar döveyim gozumde it kadar degeri yok dedi aynen böyle. Sonra apartmandan içeri girdik. Ablam beni eve sokmaya calisiyor diye ona sinirlendi üstüne yurudu. O sırada ben binadan dışarı çıktım. Annem ablamın önünde durmus bisi yapmasın diye annemi atmış kenara. Ablam hemen ardimdan geldi. Bu bahsettiğim olay korona olduğu zamanda yaşandı bu arada sokağa çıkma yasağı olduğu bir gündü. Aksam vakti buz gibi hava üstümde incecik gecelikle kaldım dışarda. Montum bile yoktu. Caresiz nereye gittigimi bilmeden yurudum öyle. Ablam pesimden geldi çömdüm oturdum bir yere agladim. Ablam tuttu elimden gidiyorduk. Tanimadigimiz elin adami geldi yardimci olabilecegim bir şey var mı dedi. Onu duyunca aşırı zoruma gitti bana babam sahip çıkmazken elin adamı bizi dusunup yardımcı olabilecegim bir sey var mı demisti. Şimdi babam vefat etti hayatta değil 4 sene oldu. Buda benim öyle unutamadığım bir anım. Sizin var mı unutamayip zorunuza giden bir anınız?