Hayatınızda imrendiğiniz insanlar var mı?

Bugün sabah işe giderken serviste yanımda oturan genç bir kadın, ilkokula da iken okul müdürünün dedesi olduğunu anlattı. O an, onun yerinde olmak istedim. Ben hiç dedemi görmedim. Birini hiç tanıyamadan kaybettim, diğerini ise "dede" olarak anmak bile gelmiyor içimden. Annemin babasıydı ama konuşmaya, paylaşmaya değer biri değildi. Annem ilkokul mezunu, babam ise yalnızca okur-yazar. Bu benim için bir utanç kaynağı değil ama zaman zaman düşünüyorum: Keşke daha eğitimli, daha kültürlü bir aileye doğmuş olsaydım…Fırsatların daha bol olduğu bir ortamda büyümek, kendini ifade etmenin ya da bir yol bulmanın daha kolay olduğu bir ailede yetişmek nasıl olurdu diye merak ediyorum. Bazen insan, sahip olmadığı şeyin eksikliğini çok sonradan fark ediyor.

Evet, azimli insanlara aşırı imrenirim. Ben de azimli değilim diyemem, bir şey öğrenmek ya da yapmak istediğimde azıcık uğraşla kolayca halledebiliyorum genel olarak ama kolay olması ondan çabuk sıkılmamı sağlıyor genelde. Bu da bütün azmimi yok ediyor. Bir şeylere bağlanamıyorum bu yüzden 🙃