Zamanda yolculuk yaptığınızı ve şuanki yaşınızla ebeveynleriniz sizinle yaşıt oldukları zamana gittiğinizi düşünün?

Ebeveynlerimle yaşıt olup arkadaş olabilseydik daha samimi bir bağ kurardık. Onları sadece ebeveyn olarak görmek yerine bir insan olarak tanımak bambaşka bir şey olurdu. Hayatlarını gençliklerinde ne hayaller kurduklarını hangi korkuları yaşadıklarını daha çok anlamak aslında onları farklı bir açıdan görmek demek. Birbirimize tavsiyeler verirken de artık sadece çocuk ve anne-baba olmadan eşit birer birey olarak konuşmak çok başka olurdu. Sanırım onlara hayatın tadını çıkarmayı anı yaşamayı tavsiye ederken ben de cesur olmalarını hayatta risk almaktan korkmamalarını söyleyebilirdim. Aynı şekilde belki de planlarım üzerine bir sohbet yapar onların anı yakala yaklaşımını anlamaya çalışırdım. Bu tür bir arkadaşlık aramızdaki o klasik ebeveyn-çocuk sınırını aşıp daha özgür bir ilişki yaratırdı. Kendi içimde de onların tavsiyelerinden dersler çıkararak esnek bir bakış açısı geliştirebilirdim..