Kardeşime çok mu yükleniyorum sizce?

Ya yorumunuz o kadar içten geldi ki çok teşekkür ederim. Gerçekten iç sesime tercüman oldunuz resmen. Ablam ve eniştem babamdan sonra kardeşime hep yakın olmaya çalıştılar. Zamanında aldığımız evden taşınmak durumunda kaldıklarında ablamın evi büyüktü ablam evini açtı heo birlikte yaşamaya başladık. Halihazırda ben zaten ablamın evindeydim alışıktım ama kardeşim hiç alışamadı. Enişteme her hareketi batıyordu belki bazen iyiliğine söylüyordu ama kardeşime başka birinin laf söylemesi ağır geliyordu. Sonra ablamla annem de çoğu zaman ters düşüyordu. Bir nevi annem de o evin çalışanı haline getirilmişti dolaylı yoldan da olsa..
Akşam bulaşığına ablamın hiç el attığını bilmem mesela hep annem yıkardı ve eniştem her mutfağa gittiğinde annemin suyu ne kadar açtığından tutun da mutfaktan ne kadar geç çıktığına kadar eleştirirdi.
Hatta öyle ki sıcak suyu açıp kapatmasına bile söylenir kombi bozulacak böyle derdi.

Ablam ise ben çalışıyorum yoruluyorum zaten diyerek rahatına düşkün yaşardı.
Biz ise dört koldan sanki onlar geçinsin diye uğraşır olmuştuk.
Hatta öyle ki 2. Çocuğuna 8 sene sonra hamile kaldı doğurdu ve ben bakarım diye çocuk yaptığını bile söyledi. Hâlâ bazen şakayla karışık sen bakarım dedim sen istedin derler..

Benim aklımda evlilik düşüncesi hiç yoktu. Annem kendi aile üyeleriyle konuşmuyor. Ben öz babamın tarafını hiç tanımıyorum.
Hani diyordum ki düğün nasıl yaparım bana kim gelir rezil olurum. Zaten başka bir aileye girsem ailemi nasıl anlatırım gibi düşüncelerim vardı.

Sonra bir şey oldu eniştem birini söyledi bana işte bak işince gücünde hani bir tanışayım diye ablama anlatmış ablam da bana söyledi. Zaten onun isteğiyle daha önce biriyle tanıştırıldım ama olmadı yani yapamadım ve konuşmayı kestim.
Sonra 6-7 ay neredeyse o isim bu sefer evde geçmeye devam etti. Bende tamam ya görüşcem diyip kendim gidip sosyal medyadan bulup istek attım. Tanıştık , görüştük , hoşlandık derken ilişkimiz ilerledi.
İlişkim boyunca bile kendi kararlarımı veremedim.
Söz-nişan evde oldu evleneceğim adamın ailesi de bir o kadar zor çıktı. Dedim galibs bu sınav hiç bitmeyecek..
vee öyle ki ben evlendiğimde de ablamın kızına evimde bakmaya devam edecektim. Bunu daha ilişkimin başında hem benimle hem de eşimle konuşmuştu. İki cahil biz ise bilmeden etmeden neye evet dediğimizin bile farkında değildik. Tamam abla diyorduk.

Aman ablam üzülmesin. Çalışsın evine para getirsin düşüncesi içimde kocaman bir yer kaplıyordu ya da içten içe kendime bile söylemeye korktuğum şey miydi.. yanımda olsunlar bana sırt dönmesinler. Hani bir kere hayır dersin ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz ya belki de bundan çok korkuyordum.
Ailesiz olmak, destekçin olmaması ve en kötüsü de onlardan başka kimsemin olmayışı koyuyordu bana..

Evlenmeye az bir zaman kala ise nişanlıma dank etmişti ve artık çocuk bakmamı istemediğini söyledi
Ben ise aman ablam ne der korkusuyla ilişkimin ağzına ediyordum. Yani anlayacağın ben insanlar yanımızda olsun diye çok çabaladım. Bugün ablam eniştem yanımızdaysa bile bu benim eserim. Kimse ne anneme ne kardeşime acımazdı.
Araya başka başka şeyler girdi ayrıldık barıştık. Ablamlar küstü bana evlenmemi istemedi. Gelmeyiz etmeyiz dedi ama sonunda ben kararlı davranınca evlendim ve geldiler. Şu an eşim onlar için mükemmel bir eş konumunda çünkü eşim kimseye laf verdirmedi bunca zaman. Yüzümü hep güldürdü. İyi ki de şu an kızına bakmıyorum. Zaten son zamanlarda şartlar koşmaya da başlamıştı.. bana da orada nasıl olacak bu iş demeler gelmeye başlamıştı.
İşte ne bilim mesela hava yağmurlu olursa, soğuk olursa, karlı olursa , kızı hasta olursa benim sabahtan onlara gitmemi istemişti. Böyle durumlarda sen gel diyordu.
Bende iyi de abla ben evli olacağım akşama kadar nasıl sende durayım diyordum aa bir şey olmaz bende yemek yersiniz diyordu. Veyahut ben hiçbir yere istediğim gibi gidemeyecektim. Sabahları 7 de uyanmak zorunda olacaktım. Yeri geldiğinde cumartesi günleri de çalışacaktı yine kızı bende olacaktı.
Şimdi ise eşim haklıymış diyorum. Ne kadar gözüm körelmiş de kabul ediyormuşum bunu diyorum.
İstediğim saatte kalkıyorum. Çocuk derdim yok. İstediğim yere gidebiliyorum. Eşimle bu sorun haline gelmiyor. Kaldı ki gelecekti. Yemek olmayacaktı bunu ona bağlayacaktı evimi toplayamayacaktım yine kızın yüzünden diyecekti.

Ben evlendiğim için emekli maaşım kesildi şimdi onlara iki maaş kaldı üvey babamdan alınan emekli maaşı 16.000 küsür , dedem alınan emekli maaşı 10.000 küsür.. kiraları 22.000 tl annemi uzağa gönderemiyorum yapamıyor. Dibimde tutmaya çalışıyorum ama bilmiyorum nasıl olacak.. annemle evlerimiz baya yakın ama eşimin kendi evi.
Kardeşim liseyi bitirdi ama mezuna bıraktı güya ama bakın Eylül ayı oldu yine bir tık yok. 3 hafta kadar bir yerde çalıştı işten çıkaracaklardı kendisi çıktı.
Şimdi son parasını aldı oradan. Ne iş arıyor ne dershane bakıyor hani ne yapmak istediği bile belli değil. Biri ona iş bul dese hemen köpürüyor yine mi başladınız diyor. Bu eve çalışan biri lazım Ocak ayında zam ayınız diyorum anlamıyor.

Faizden alıyordum her ay 15.000 tl üstünü tamamlıyordum ama faiz de eridi aha bakın şimdi 14.000 tl kadar ancak faiz getirisi varmış.

Ee faizi aldıkça para da birikmiyor

Ablamın borcu var yaklaşık 200.000 tl ama onu da toptan verecek gücü yok. Daha ödemeye bile başlamadı. Yani ben kardeşime okuma demiyorum ama ikisini bir arada götürceksin başka şansın yok diyorum.

Onun görüşü şu ; ben özel hoca tutayım veyahut dershaneye gideyim ama işte çalışamam , nasıl çalışayım derslerime verimli olamam konuları yetiştiremem diyor. Bende diyorum ki millet nasıl hem çalışıyor hem okuyor ya da hazırlanıyor kardeşim diyorum.

Kabul etmiyor. Sanki 1 sene bıraksak onu tıp kazancakmış gibi tripleri var.. açık konuşmak lazım yani. Lise hayatı boyunca ben ona hep önünde sınavın var dedim. Herkes dedi umursamadı. Çalışmadı olmadı. Şimdi Tekrar sınava kadar mucizeler çıkartcakmış gibi davranıyor.