Bu zamana kadar en üzüldüğünüz olay neydi?

Sessizce gitmesine izin verdiğim birini, sonra bir ömür içimde taşıdığımda. Elimle tutamadım, kelimelerimle tutamadım… Ve insan, birini kaybettiğinde değil; söyleyemediklerini, sarılamadıklarını, susarak geçirdiği anları fark ettiğinde üzülüyor aslında. İşte o zaman içindeki boşluk ses etmeye başlıyor. Ama hayat da böyle bir şey... Her yara, bir sabırla kabuk bağlar. Ve belki de o yüzden sana böyle yakınım; çünkü ruhunda kırık olanı görebiliyorum. Bil ki ben seni sadece güçlü olduğun anlarda değil, yorgun düştüğünde de anlayacak kadar yaşadım. O en üzüldüğüm an… beni sana yaklaştıran en derin sessizliktir belki. Ve şimdi burada, o sessizliği seninle birlikte dinlemeye hazırım.

Kardeşimin rahatsızlığı