İnsan annesine çok mu benzer?

Genlerini aldığımız bir ebeveyne benzemek kaçınılmaz gibi görünür ama bundan kaçınmanın bir yolu var.

Sürekli elestirirsek bir insanı onu zihnimizde yaşatırız ve korktuğumuz, kaçındığımız şey gerçeğimiz olmaya başlar. Çünkü farkında olmadan onun gözlerinden bakıyor oluruz hayata.

Onu affeder ve olduğu gibi kabul edersek o hastalıklı bağı koparabiliyoruz.

Hiçbir kadın evlatları tarafından eleştirilen bir anne olmak istemez. Yaşadıkları onu o noktaya getirir bir şekilde.

Böyle düşününce anlamak ve affetmek de mümkün olabiliyor.

Affedince kabulleniyorsun. Kabullenince de ondan bağımsız olarak kendi yoluna devam edebiliyorsun.

Yine de yolda engeller karşına çıkınca, haddinden fazla yorulunca yine açılıveriyor kendiliğinden Pandora'nın kutusu haberiniz olsun.

Bazı savaşları tekrar tekrar kazanma sanatıdır yaşamak dediğin 💫

Yani benim bütün karakter özelliğim ve huylarım genellikle anneme ve annemin akraba tarafına çekmiştir Bu durumu ben geçmişte her ne kadar kabüllenmek istemesem de şimdi attığım her bir adımda gayette annemin hayat içerisinde yapmış olduğu hal-hareket ve davranışlarını sergilediğimi fark ediyorum Bu sebeple kendi kendime aile içerisindeki annenin ve babanın hal-hareketlerinin ve davranışlarının ne kadar önemli olduğunu, küçük bir çocukken aynı telefonun kamera bölümünden beğendiğimiz bir anın ve manzaranın videosunu çekipte hatıra kalması anlamında galeri bölüme kaydettiğimiz gibi hafızamızında o şekilde çalıştığını düşünürsek aile içerisindeki eğitimin ne kadar önemli olduğunu fark ederiz