Ailesi yüzünden eşimle kötüyüz ne yapabilirim?

Ben 10 ay uzaktan tanıdığım biriyle evlendim. İlk başlarda öyle mutluyduk ki her şey bana rüya gibi geliyordu. Ama evlenirken ne benim ailem yanımdaydı ne de onun ailesi. Benimkiler beni evlat yerine koymamıştı, onun anne ve babası ise vefat etmişti. Eşim çok genç yaşta ailesini kaybetmiş, 19 yaşından beri kardeşlerine kendi bakmış. Ben onunla evlendiğimde 22 yaşındaydı, (simdi25) Kız kardeşi 20, erkek kardeşi ise 17 yaşındaydı.

Evleneceğimiz zaman param yoktu, nikah için ayakkabıya ihtiyacım vardı. En ucuzunu, dar olsa bile, onu almak zorunda kalmıştım. O dönemde öğrendim ki görümcem, eşime “Ona alıyorsun bana neden almıyorsun?” diye çıkışmış.

Evlendikten sonra eşimle güzel vakit geçiriyorduk ama görümcem sürekli bize karışıyordu. Bana “O tam bir şeytan, boşanmalısınız. Onun kirli çamaşırlarını ben yıkadım.” gibi laflar etti. Ben bunlara şahit oldum, fakat eşim hiçbir tepki göstermedi.

Benim hep hayalim, odamızı eşimle beraber boyamaktı. Ama eşim sürekli görümcemle yapmak istedi. Defalarca söyledim, beni dinlemedi. 3. aydan sonra kavgalarımız çoğalmaya başladı. Kardeşleri odalarımıza izinsiz giriyor, bana “Burası bizim evimiz. Sen el kızısın, dağdan gelmişsin. Senin kirli çamaşırlarına mı kaldık?” gibi sözlerle hakaret ediyorlardı. Eşim ise yine sessiz kalıyor, hatta hak veriyordu.

Evliliğimizin 7. ayında görümcem bizimle tartıştı, sonra da hayalini kurduğu Antalya’ya taşınıp çıktı. Ama oradayken bile geceleri arayıp “Abi ne yapıyorsun?” diyerek özel hayatımıza karışıyordu. Evde olduğu zamanlarda da sürekli hakaret edip beni aşağılıyordu. Eşim ise “Boşanacağım, yeter.” deyip duruyordu. Kardeşleri bana hakaret ederken ben ya odamda tek başıma ağlıyordum ya da evi terk edip karanlıkta dolaşıyordum.

Zamanla eşimdeki öfke şiddete dönüştü, her kavgada olmasa da ben ona saldirdikca vuruyordu. Görümcem gidince bu kez erkek kardeşi aramıza girmeye başladı. Bir gün dayanamayarak “Defol git.” dedim. Buna sinirlendi beni düşmanı gibi darp etti. O an şikâyetçi oldum. Esim ayiramadi kardeşini. Yatak odamda kardesi tarafindan darp edildim ama o onunla konusmaya devam etti hatta bu olaydan 2 gun sonra berabar yemege gittiler ben ise evde aç aç bekledim.

Şimdi3 yıllık evliyiz ve hala evliliğimizin başında yaşanan o olaylar yüzünden kavga ediyoruz. Ben yaşadıklarımı unutamıyorum. Eşime karşı ne saygım kaldı ne de cinsel isteğim. Boşanmak istemiyorum ama onunla da mutlu olamıyorum. Kendini geçmişe göre biraz düzeltti ama içimdeki kırgınlık geçmiyor. Somurtkan, mutsuz, memnunsuz, huysuz bir insana dönüştüm. Artık sabrım ve tahammülüm kalmadı.