Babamın bana ilgi göstermediği için kendimden yaşça büyük insanlara baba dediğim için sorum ben miyim?

Üstelik ben babamın tek kız çocuğuyum. Halalarımın, amcalarımın da ilk kız yeğeni, büyük babamınsa ilk kız torunuyum. Yani, dünyaya geldiğimde bütün aile için özel olmam gereken kişiydim. Bunu doğuştan bir artı olarak görmüyorum ama hem ilkokulda hem Ortaokulda hem lisede hayatım boyunca hep okul birincisiydim çok güzel bir okula %100 burslu olarak girdim ve olimpik sanatlarda tenis ve yüzmede okulum için ve şehrim için dereceye girdim özel okulda okuduğum için bunun karşılığında çek verdiler ve o çeki babamın ailesi ile birlikte harcadık Yani onların bir şeye ihtiyacı olduğunu hep ben vardım banka işleri olduklarında hastane işleri olduklarını hep peşlerin değilim artı olarak da her güzel ya işlerine de yanarım Dedim Her kötü şey de yanındaydı ama olamadım Üvey kız kuzenim var onun kadar olamadım.
Ve benim o okula girmek istediğim ilk zamanlarda paramız yok deyip sadece burs kazanırsam, %100 burs kazanırsam girebileceğimi söyleyen ailem, daha doğrusu babamın ailesi, üvey kız kuzenim, benden bir yaş büyük, ben öz olduğum için istedim. Zaten o da, ben 10 yaşındayken falan hayatımıza girdi. Onun bütün okul masraflarını toplanıp karşıladılar, onun hediyelerini aldılar, onu okuldan almaya geldiler ve ben bir gün servisimin geciktiğini söylediğimde bana, burayı kendim seçtiğimi, bu yüzden katlanmam gerektiğini söyleyip beni okulun kapısında bırakıp üvey kuzenimi alıp gittiler.
Küçükken babasına hayran, sevgisini paylaşmaya bile tahammülü olmayan bir kızdım. Babam başka bir kız çocuğunun yanağına dokunduğunda bile sinir krizi geçirirdim. Oturup saatlerce ağlardım, kıskançlık krizleri yaşardım. Çünkü onun sevgisini sadece bana ait sanmak isterdim.
Ama büyüdükçe, o sevgiden uzaklaştım. Hataları, kırgınlıkları, eksik kalan ilgisi aramızdaki bağı inceltti. İçimdeki baba figürünü başka yerlerde aramaya başladım.