Karımı dövdüm çok pismanım?

Biz severek evlendik, 8 senedir beraber 9 aydırda evliyiz. Benim kimsem yoktu abimden başka beni abim büyüttü çalışıp çabalayıp annem babam vefat ettiler. 4 ay once de abimi kaybettim kanserden. Dağıldım ben kendime gelemedim, işe bile gitmedim bi süre. Eşim en büyük destekçimdi her zaman beni ayaga kaldırmak için çok çabaladı. Ama ben sürekli ona bagirip cagirdim içimdeki öfkeyi hep ona yansıttım. Çok kalbini kırdım çok ağlattım bu süre boyunca. İçip içip eve gelmeye basladım. 3 gün once eşimin doğum günüydü. Ben bi doğum günün kutlu olsun demeyi çok gördüm. Ama o yine de bunu sorun etmedi. Akşam eve geldiğimde eşim çok guzel bi sofra hazirlamisti, yemekler içkiler mezeler vs. Boynuma sarıldı hosgeldiin kocacım diye, çok mutluydu. Ben bu kadar kötüyken onun o mutlulugu beni bi sinir etti. “Senden bi sey beklemiyorumm, hem doğum günüm hemde içiyosan benimle iç bana anlat hissettiklerini” dedi. Bende kaldır sunları abim ölmüş ben kutlama mı yapicam dedim. Ama ben kutlama niyetiyle yapmamıstım dedi hazirladiği seyleri alıp yere fırlattım. Yüzündeki öyle bi hayal kırıklıgı olustu ki asla unutamıyorum. Bi damla yas düstü gözünden. Kırılan parçaları toplamaya başlarken elini kesti. Bende bak bunu bile beceremedin, senin yerine baskası olsaydı benim derdimle dertlenirdi sen kutlama peşindesin anca dedim. “Seni toparlamak için uğrasıyorum aylardır, ne bir ilgi ne baska bir sey beklemiyorum. Sırf hayata dön diye çabalıyorum. Üzülmek hakkın, bende cok üzgünüm ama tek abisi ölen sen değilsin” dedi. Son cümlesini duyunca sert bi tokat attım, yanagını tuttu gözleri doldu. Öfkem dinmedi dövmeye başladım art arda tokat attım yere düştü tekmeledim saçlarını çektim.. bayılıcak noktaya geldi. En son vurusumda dizlerini karnına cekip hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Sanki ben ben değildim de o an kendime geldim. Hemen yere oturup başını dizlerimin arasına alıp sarıldım. Titremeye başladı, ağlamaktan konusamadı. Kucagıma alıp odaya götürdüm. Ağlaya ağlaya uyuya kaldı. Daha da kötü olmasın diye yanına gitmedim, sabaha kadar oturdum düşündüm. Bende ağladım o hali gözümün önüne geldikçe ve sevdiğim kadını bu hale getirdiğime. Çünkü abimden sonra kaybetmekten korktugum tek kişi o kaldı hayatımda. Onu da kaybettim.. Sabah işe gitmedim, o da gitmedi. Çiçek aldım sabah gidip, kahvaltı hazırladım. En sevdiği kurabiyelerden aldım. Tepki vermedi kendini böyle mi affettirmeye calısıyosun dedi, özür dilerim dedim sarılmak istedim ama izin vermedi. Canın cok acıyo mu dedim birden saçma sapan bi soruydu işte. Canımın acısı illaki geçer ama bana yaşattıkların içimde hep yara olarak kalıcak, en büyük hayal kırıklıgımsın dedi. Sonra bi kaç esyasını alıp gitti. Ne aramalarıma ne de mesajlarıma cebap verdi. Arkadasında kalıyor 2 gundur. Ben çok pişmanım, nefes alamıyorum o yokken gerçekten çok kötüyüm. Gönlünü nasıl alabilirim, nasıl affeder beni?