Sizce nedennnnnnnn?

Eskiden çok iyi anlaştığım bir iş arkadaşım vardı. Fikirlerimiz, sohbetimiz, her şeyimiz uyuşuyordu. Gerçekten güzel bir dostluğumuz vardı. Sonra onun bir erkek arkadaşı oldu. Bu çocuk hakkında kulağıma bazı kötü şeyler geldi. Ben de koruma içgüdüsüyle, belki de biraz kontrolsüzce, sahte bir profil açıp çocuğu test etmeye çalıştım.

Olaylar büyümesin, arkadaşımı kaybetmeyeyim diye, kendi ismim ortaya çıkmasın diye çocuğun takip ettiği kızlardan birine kendi sahte profilimle yazdım. “Bu çocukla dikkatli ol, seni kandırıyor olabilir” gibi şeyler söyledim. Ama meğer o kızla telefonda konuşuyorlarmış ve arkada iş arkadaşım da dinliyormuş. Sonra birden ismimi söyledi, “Senden tiksiniyorum, ben seni kardeşim gibi görmüştüm” dedi ve telefonu kapattı. O günden sonra hiç konuşmadık. İş yerinde biraz konuyu açtı, ben de iyi niyetle açıklamaya çalıştım. “Amacım sizi ayırmak değildi, sadece dikkat etmeni istedim” dedim. Ama bağırdı, çağırdı ve gitti.

O zamandan beri hiç konuşmadık. Ama ben, ne yaptıysam duramadım. Onu aradım, yazdım, kendimi anlatmaya çalıştım. Geri dönüp baktığımda, aslında ne gerek vardı bilmiyorum ama içim rahat etmedi. Dün yine bir dertleşme ihtiyacı duydum, aradım. Açtı, “Konuşamam, ailemleyim” dedi. Üst üste aramaya devam ettim, ama açmadı. Bir kere de anonim numaradan aradım. Sonra ortak bir arkadaşımızla buluştuklarını öğrendim. O ortamda herkesi sormuş, isimlerini tek tek saymış. Ama benimkini özellikle atlamış. Ortak arkadaş da “O da iyi” deyince, sadece gülmüş.

Bilmiyorum... Sizce neden böyle oluyor? Hem bir dönem bu kadar yakınken, şimdi tamamen yokmuşum gibi davranıyor. Sonra da böyle dolaylı şekilde tepki gösteriyor.