Şüphe başlı başına kanıtmıdır?

İnsanın adalet, vicdan ve intikam duyguları arasında sıkıştığı bir yerde duruyor. Senin fikrin “ne yaşatıyorsa, aynısını yaşatmak” yönünde — bu adil görünüyor çünkü duygusal olarak insanlar çoğu zaman “hak ettiğini yaşasın” diye düşünüyor. Aynı acıyı yaşatmak seni iyileştirir mi? Aldatılan biri olarak incinmiş olman çok doğal. Kalbinde bir yara açıldı. Ama sen de onu aldatırsan. O yara kapanmaz, sadece karşı tarafı da yaralamış olursun.
Senin kişisel değerlerin, ilkelerin sarsılabilir.
Kendini onun seviyesine indirmen anlamına gelebilir ve bu seni daha güçlü değil, daha kayıp hissettirebilir. Sessiz kalmak zayıflık değil, erdemdir. Sessiz kalmak ya da ilişkiyi bitirip yoluna devam etmek demek, kendini seçmek demektir. Bu senin onun sana yaşattığı kötülüğe dönüşmeyeceğin anlamına gelir.
Ruhunu ve vicdanını koruduğunu gösterir.
Belki de en ağır cevabı vermiş olursun çünkü seni kaybetmiş olur ama sen kendini kaybetmemiş olursun. Adalet = İntikam mı, Denge mi? Gerçek adalet, birini cezalandırmak değil; kendini hak ettiğin yere koymaktır. Belki sen onun yaptığını yaparak “adil” davranmış olursun ama bu seni özünde daha huzurlu biri yapar mı? İntikam alırsın, ama sonra ne olur?
Eğer herkes kendisine yapılanı aynen yapsaydı, dünya daha iyi bir yer olmazdı. Asıl farkı yaratan insanlar, kendisine kötülük yapılsa bile değerlerinden vazgeçmeyenlerdir. Bu “sessiz kal” demek değil — ama daha güçlü bir yol seç konuş, bitir, yüzleş, ama kirlenme.

Sana ne yakışacaksa onu yap. Erdemli ol yoluna devam et. Eğer ki ondan intikam almak istiyorsan öyle bir mutlu ol ki herkes şaşırsın.
Desin ki "hayatında ben yokken daha mutluymuş, sorun bendeymiş"
Karşındaki insanın yaptığı hatanın aynısıyla ona cevap verirsen bu seni, onun seviyesine indirir. Senin ondan hiçbir farkın kalmaz. Sen kendine yakışanı yapmalısın.

Aynı şekilde cevap verilebilir.