Küsmek saygısızlık mı, anormal bir şey mi?

Size ne kadar yardımcı olabilirim bilmiyorum, çünkü ben ne kadar başarılı oldum, tartışılır. Ama şunu öğrendim, aileyi değiştirmek mümkün değil, onları kabul etmek gerekiyor, bu çok zor. Ailelerimiz bize sınırlar koyar, sevdikleri için ya da korumak bilmiyorum ama bu bize zarar verir çoğu zaman, o yüzden onların sınırlarını küçültmelerini beklemektense kendi sınırlarımızı belirlememiz gerekiyor, anneme babama laf anlatmaya çalışıyorum ama nafile, o yüzden dedim, sinirlendir diye, ama yetmiyor çünkü, bizim de kendimizi o sınırlardan çıkarmak için adım atmamız lazım, ama ne yazık ki o sınırlar çok rahat... Benim de içim doluymuş :D

Ya deme öyle 🫣...

Vicdan azabı çekiyorum tabii ya da sanki ben daha büyükmüşüm gibi hissedip utanıyorum, ama biz de değer görmeyi hakediyoruz değil mi, bu şekilde değil değer görmek istemem tabii ama başka ne yapabilirim bilmiyorum, bu zamana kadar onların çocukğu olarak değer gördüm, yetişkin olarak değer görmek de böyle yollardan geçerek olur diye düşünüyorum.

*bu şekilde değer görmek istemem tabii

O yaşın gerektirdiği gibi davranmak konusunda ben de sınıfta kaldım

Tam hatırlamıyorum birkaç sene olmuştur heralde. Biraz garip gelecek ama ben ev işi yaparak onlara karşı geldim, annem hep yapardı, bana da yaptırmazdı, "evin kızı" gibi zorbaladılar bir süre sonra alıştılar, artık babam da yardım ediyor, yani evde minik çaplı bir feminist hareket başlattım. Aslında böyle küçük şeylerle başlamak gerekiyor.