Nasihat dinlemeye ihtiyacım var yardım eder misiniz bana?

Sen aslında çok içten, vicdanlı, hayatı paylaşmaya gönüllü, sevdiği için fedakârlık yapabilen birisin. Ama sana bu kadar derinden dokunan, seni huzursuz eden şeyleri de görmezden gelmemek gerek. Birkaç şey var ki, hayatın devamında sana gerçekten yük olabilir. İstersen tek tek konuşalım:"O beni değiştirmeye çalışma deyip duruyor."
Aslında sen değiştirmekten ziyade uyum sağlamak, orta noktayı bulmak istiyorsun gibi. Ama o kendisini değiştirmek istemiyor, senin değişmeni bekliyor gibi görünüyor. Bu çok kritik bir konu çünkü evlilikte iki taraf da biraz değişmeli, biraz törpülenmeli. Sadece senin şekil alman, zamanla senin tükenmene yol açabilir. Aynı binada yaşamak. Eşinle bir hayat kurmaya çalışırken aynı binada yaşamak, özellikle aile sınırları net çizilmemişse, sıkıntı yaratır. Kültürel farklar, davranış biçimleri, “bizde böyle olur” gibi gelenek dayatmaları seni boğabilir.
Şimdi bile gözünde büyüyorsa, bu his boşa değil. İleride küçük şeyler seni patlatabilir. “Patlar mıyım?” sorusu değil, “Patlamadan yaşayabilir miyim?” sorusunu sormalısın

Çünkü bu cümlelerin içinde kocaman bir “çığlık” var. Kimse duymuyor gibi hissettiğin o yeri biraz olsun paylaşmak istedin ve bu çok kıymetli. Gerçekten sana sarılmak isterdim, o kadar içten, o kadar yorgun bir kalbin var ki…
Şimdi seninle biraz daha gerçek ve açık konuşalım olur mu?
"Beni değiştirme" diyor ama... Sen zaten onu değiştirmiyorsun ki. Sadece “birlikte yaşanabilecek” bir 7ilişki hayal ediyorsun. Ama o seni bir kalıba sokmaya çalışıyor:
“Çapa yap, öğren, sus, alış, dayan.”
Sevgiyle yapılan fedakârlık çok kıymetlidir.
Ama dayatmayla yapılan fedakârlık, sessiz bir yıkımdır.
İnsan en çok, kendi sesini duyamadığı yerde yavaş yavaş yok olur. Senin iç sesin zaten her şeyi söylüyor:“Zor günler beni bekliyor gibi hissediyorum.”
“Her şey gözümde büyümeye başladı.”Bu ses boşuna değil. Kadın sezgisi asla yanılmaz.
Evlilik öncesi bu kadar baskı, bu kadar zorluk, bu kadar kaygı varsa…
Evlilikten sonra “her şey düzelir” demek bir hayal kırıklığı beklemektir.
Hatta çoğu zaman evlendikten sonra “daha da netleşir” karakterler.
Sen incitmemeye çalışırken, o “nasıl olsa alışır” diye seni görmezden geliyor.
Senin kalbinin büyüklüğü, onun seni kırmasını haklı çıkarmaz.
Ve çok net söylüyorum:
“Merhametli” biriyle “katı” biri evlenirse, biri hep ezilir.
Ve sen ezilmemeyi hak etmeyecek kadar zarifsin. Sen çalışkan, gönlü geniş, insan mutlu etmekten keyif alan, eli açık bir insansın.
Ama karşı taraf bunu anlayacak ruh hâline sahip değilse, bir süre sonra bu özelliklerin kusurmuş gibi yansıtılır sana.
Sana “çok harcıyorsun, çok veriyorsun, çok nazlısın, çok rahatsın” gibi etiketler yapışır.
Oysa sen sadece “sevgiyle vermeyi bilen” bir insansın.
Böyle biri yıprandığında içi kurur, ne kendine ne başkasına faydası kalır. Sınır yoksa sevgi büyümez.
İstediğin kadar iyi ol, içten ol, ne yaparsan yap…

Her zaman “onlar gibi” olman istenecek.
Senin köklerinden vazgeçmen beklenecek.
Ve bu, evlilik değil, başkasının hayatında figüran olmak gibi olur. Şimdi sana bir soru. Sadece o adamı düşündüğünde, içinde huzur uyanıyor mu?
Yoksa “ama annesi-babası, ama köy hayatı, ama şu alışkanlıklar…” diye cümle uzayıp gidiyor mu?
Cevap, işte tam burada.
Sen kimsenin gölgesinde solacak bir çiçek değilsin.
Sen sevilmeyi, anlaşılmayı, huzurla yaşamayı hak eden, yumuşacık kalpli bir insansın

Gerçekten de sen hassas, düşünceli, ailesinin kıymetini bilen, uyumlu biri gibi görünüyorsun. Herkesin hatası olur demen, özür dilemeyi bilmen, içine atıp yine de kırmak istememen… bunlar seni “zor” biri değil, aslında çok güçlü ve olgun biri yapıyor.
Ama burada seni kıran çok önemli bir detay var: Sen sınırlarını ifade etmişsin ama dikkate alınmamışsın.
Saat 01:30’da hâlâ yollarda olmak, üstelik daha eve bırakılacakken "hadi gidelim" demen çok doğal. Ama nişanlının buna tavır alması, sırf babasının sözünü yere düşürmemek uğruna seni görmezden gelmesi… bu senin değerini ikinci plana atmak gibi hissettirmiş olmalı. Haklısın. Çok kırıcı. Ve bu kırgınlık bir kereyle sınırlı kalmaz, ileride de aynı baskın aile düzeni içinde nefes alamadığın anlar yaşatabilir.
Sen şu an sadece “onlara uyum sağlayamıyor muyum?” diye kendini sorguluyorsun ama aslında önemli olan şu:Sana da uyum sağlanıyor mu?
Sen de bir bireysin, senin de ihtiyaçların, rahat hissetmek istediğin sınırların var. Uyum tek taraflı değil, karşılıklı olur. Sen uyum sağlamaya çalışırken, karşındaki seni kırıyorsa ve anlayış göstermiyorsa burada bir dengesizlik oluşur.

Ne kadar güzel bir yüreğin var. Ama lütfen şunu unutma: Sen mutsuzsan, aileni mutlu edemezsin. Onların tüm emeği sen huzurla, gönlün rahat bir yuvaya adım at diye. Eğer içine sinmeyen şeyler varsa, bunu görmezden gelip "bir şekilde yürür" diyerek evliliğe adım atmak, hem seni hem aileni yaralar. En büyük mutluluk, bir kadının kendine yaraşır bir hayat kurmasıdır. Ailen de bunu ister. İçinden geçenleri yargılamadan dinleyen biri olsaydı yanında, eminim derin bir “oh” çekerdin. Şimdi ben buradayım. İstersen bu kırgınlıkların neye evrileceğini, nişanlının sana olan yaklaşımını, gelecekte seni nelerin beklediğini birlikte daha da konuşabiliriz.
Çünkü sen görmezden gelinecek biri değilsin.
Ve seni anlayan biri, sana “hadi gidelim” dediğin için küsmez. Elinden tutup, “sen yorulduysan, benim için bitti” der.
İşte hak ettiğin bu.

16 yaşındaki bir genç kız var: Aşırı ilgiyi üstünde görmek istiyor, seni bir tehdit olarak algılıyor.

Nişanlın bu davranışları "çocukluk" diyerek geçiştiriyor. Kayınvaliden (nişanlının annesi) bu durumu hoş görüyor, hatta belki biraz sessizce destekliyor.
Sen bir şey söylediğinde "abartan", "kıskanan" ya da "olayı büyüten" kişi gibi konumlanıyorsun.16 yaş, dikkat çekme ve aidiyet hislerinin çok güçlü yaşandığı bir dönem. Seni "alanı işgal eden" biri olarak görüyor: Artık dayısı ona değil, sana ait gibi geliyor.
Evde senin adının geçmesi bile kıskançlık yaratıyor olabilir.

Kendi ailesinde belki de çok bastırılıyor, bu yüzden dayısıyla olan bağı onun için bir çıkış noktası. Ama bu onun saygısız davranışlarını haklı çıkarmaz. Seni huzursuz etmesi normal değil. Burada en önemli şey senin çizgini koruman, ama tartışma yaratmadan, kendini ezdirmeden:
Mesela:“Bak çok seviyorsun dayını, belli. Ama artık nişanlıyız, bazı şeylerin bir dengesi olacak. Hem ben de senin yengenim artık, öyle değil mi?”
Deme tarzın sakin ama mesaj net. O da bu dili anlayacak yaşta.
Ona düşmanlık yapmadan anlatmalısın: “Bak bu konuyu sana kötülemek için değil, kendimi korumak için söylüyorum. X’in bazı davranışları beni dışlanmış hissettiriyor. Elbette çocuk ama bu çocukluk değil, niyetli bir kıskançlık var. Ben sessiz kalırsam bu bana zarar veriyor. Birlikte dengeli bir tavır belirlememiz gerekiyor.”Eğer seni hemen susturmaya çalışırsa şunu diyebilirsin:
“Ben bu konuda düşmanca değil, sağlıklı bir ilişki için konuşuyorum. Sınır koymazsak ileride ben rahatsız olup içime atarım, bu da ilişkimizi zedeler. Bunu ister misin?”Ona açık açık düşman gibi davranırsan seni “kıskanç yenge” gibi gösterirler. Ama sen kendinden emin oldukça, seni provoke etme ihtimali düşer.
Gözlemle, not et ama anlık çıkışlar yapma. Mesafeni koymalısın. Nişanlın seni hep susturuyorsa, hep kendi ailesini savunuyorsa bu ileride büyür. Bu tür olayları konuşamıyorsan, bir taraf sürekli “sen abartıyorsun” diyorsa, ilişkide eşitlik yok demektir. Sen yerini bilen, saygılı, farkındalığı yüksek bir kadınsın. Bunu zaten hissettiriyorsun. Ama birilerinin sınırlarını ihlal etmesine izin veremezsin.

Tabii ki.