Nasıl insansız da hayatımı idame ettirebilirim?

Orası öyle de bir ailem ya da yakın arkadaşım olmadan idame ettirme konusundan bahsediyorum ben.

Benim durumum bu, zorundayım. O yüzden nasıl yapabileceğimi soruyorum.

Aslında kötü bir durum insansızlık ama kabuğumdan sıyrıldığım zamanda dahi oturaklı ilişkilerim olmuyor, değer görmüyorum. Arkadaşın en iyisini yapmış.

bulmuyorum, çok rasyonel parametrelerime göre direkt öyleyim.

Sen o kiloyu verirsin, ya ben? Baya vasat halim. Sorun etmeyi lisede bıraktım sayılır. Sadece mutlu olayım istiyorum, kabullendim kendimi.

Zor da başka çarem yok, çevremde insan olduğunda da duygusal açıdan sömürülüyorum. Arkadaşlığını benimle sürdürmeye çalışan yok, çaba göstermesi gereken hep benim. Değer ver, yakınlığı hissettir, günün sonunda da üzül. Bu durumdan hiç çıkamadım, hiç bana diğerleri gibi değer vermedi insanlar. Benim bu şeylerden yana şansım yok, mesele sadece içedönük olmam da değil. Beni bu hale getiren sebepler var.

Bir miktar gülümsemedim desem yalan olur.

Sen kilonu versen bence olmazsın erkek versiyonum.

Ne gibi?

Çevrende dikkatini çeken biri illa ki vardır bence.