Alevi biriyle evlenilirse eşi alevi sayılırmı?

yakında olcak gel

Yıl 1996. Adı Cemil’di. Sivas'ın bir köyünde doğmuştu. Sünni bir aileden geliyordu. Alevilik hakkında pek bir şey bilmezdi. Evde bu konular pek açılmazdı, hatta biraz mesafeli yaklaşılırdı.

Bir gün, üniversite okumak için Eskişehir'e gitti. Aynı yurtta kaldığı kişi, Ali isminde bir gençti. Ali, Alevi bir ailenin çocuğuydu. Dini hakkında konuşurken kırıcı olmaktan kaçınmazlardı çoğu genç. Ama Ali farklıydı. Susmazdı. Ama kavga da etmezdi. “Yol ehli susmaz, ama kırmaz” derdi gülerek.

Bir gece yurtta elektrikler kesildi. Cemil ve Ali, mum ışığında uzun bir sohbet etti. Ali, 12 İmamları anlatmaya başladı. Cemil önce dinledi, sonra itiraz etti. “Neden sadece onları sevmek yetiyor?” dedi. Ali cevap verdi:

“Sevmek değil, izlemek... Yani hakikatin, adaletin, merhametin ve direnişin izini sürmek. 12 İmam, sadece isim değil; her biri bir ahlaktır, bir yoldur.”

Cemil o gece gözlerine uyku girmedi.

Sonraki aylarda Ali onu Hacı Bektaş Veli Dergâhı’na götürdü. Semah izledi, nefesler dinledi. Aşkla dönen insanlara baktı, gözleri doldu. Sanki bir şey içini yakıyordu ama bu ateş acı değil, şefkatti.

Bir gün, yalnızken Hz. Hüseyin’in Kerbela’daki sözlerini okudu:

“Zulme boyun eğmeyin; zilletle yaşamayın!”

O an kalbine bir şey oturdu. Aklı değil, kalbi ikna olmuştu. Cemil artık başka bir insan gibi hissediyordu.

Yıllar geçti.

Cemil, ne tam Alevi gibi ibadet etmeye başladı ne de geçmişini reddetti. Ama her sabah 12 İmam’ın isimlerini anar oldu: “Ya Ali, Ya Hasan, Ya Hüseyin…”
Bir gün Ali ona dedi ki: “Artık sen de Yol’dasın.”

Cemil sordu: “Yani Alevi miyim şimdi?”

Ali gülümsedi:

“Sen kendine Alevi dersen Alevisin. Çünkü bu bir doğum değil, bir yoldur. Doğan herkes insan olur, ama eren olmak yol ister.”

evetttt artık sende bizdensinnnn

hayır özel dualar yok cem evinde de takılmaya gidiyoruz sadece