Kimin gözünde kahramansınız 🤣😜😂?

Belki kimsenin dilinde adım geçmiyor, belki kimse “o harika biri” demiyor ama annemin gözünde bir kahramanım ben. Yorgun olsam da, moralim bozuk olsa da “sen halledersin” dediği o anlarda hissediyorum bunu.

Bazen de küçük bir çocuğun gözünde, ona sabırla bir şey anlattığımda ya da bir arkadaşım kötü bir gün geçirdiğinde sessizce yanında oturduğumda. O anlarda kahraman gibi hissediyorum, çünkü varlığım iyi geliyor birilerine.

Ama açık konuşmak gerekirse, en çok kendi gözümde kahraman olmaya çalışıyorum. Çünkü ne yaşarsam yaşayayım, hâlâ ayakta durabiliyorum. Kırıldım, yoruldum, dağıldım ama yine de devam ediyorum. Belki görünmez bir kahramanım. Ama yine de buradayım. Bu da bir şey.

Her çocuğun kahramanı babasıdır derler ya ben de öyle büyüdüm. Babamın sesi yüksekse dünya susar gibi olurdu, gülümsemesi varsa her şey yoluna girecek gibi hissederdim. O benim sığınağımdı, duvarımdı, dağ gibi arkamda dururdu.

Ama sonra büyüdüm. Kahramanların da yorulduğunu, susabildiğini, hatta bazen kırabildiğini öğrendim. Belki her zaman mükemmel değildi, ama yine de varlığı bir güç gibiydi.

Şimdi ne zaman kendimi çaresiz hissetsem, içimden “babam olsa hallederdi” derim. Çünkü bazı insanlar gitmese bile, yoklukları en çok içimizde hissedilir.

Babalar… her çocuğun ilk kahramanı. Kırık da olsalar, suskun da… hep orada bir yerde dururlar. #Aile&toplum

#ZoRuNdamıyıMefSANe

#kahramanımbabam #süperbaba