Evlilik konusunda ailem niye böyle?

Ben de bir gün kendi ailemi kurmak, bir çocuğumun olması duygusunu yaşamak istiyorum. Bu benim için gerçekten çok özel ve değerli bir hayal. Şu an 24 yaşındayım ve evlenmek konusunda aceleci biri değilim. Her şeyin zamanı geldiğinde, doğru insanla, sağlıklı bir temelde olmasını isterim. Çünkü evlilik benim gözümde sadece bir formalite değil; güven, sevgi, anlayış ve saygı üzerine kurulması gereken çok önemli bir bağ.

Ancak şunu da biliyorum ki, bazı şeylerin zamanlaması önemli. Özellikle anne olmak gibi fiziksel ve duygusal açıdan büyük sorumluluk gerektiren bir konuda, çok geç kalmak istemem. Elbette hayatın ne getireceği belli olmaz, ama ben çocuğumu 35 ya da 50 yaşlarında doğurmak istemem. Bu yaşlar bana hem sağlık açısından hem de enerjik ve aktif bir anne olma hayalim açısından uzak geliyor. Çocuğumla vakit geçirirken onunla birlikte koşup oynayabilmek, büyürken ona hem fiziksel hem de ruhsal olarak yeterince destek olabilmek benim için çok önemli.

Kısacası, evlenmek için kendimi zorlamıyorum ama hayatımın bu güzel dönemlerini de kaçırmak istemem. Doğru zaman geldiğinde, doğru insanla, bilinçli ve sevgi dolu bir yuvada çocuk sahibi olmayı umut ediyorum.

Hastanede iki hasta yanıma gelip benimle konuştu, bir şeyler söylediler. Bu durum bazı kişiler tarafından da fark edilmiş, yani bunu söyleyenler oldu. Ama ne annem, ne ailem, ne de sevgilim bu konuyu bana açmadı. Hiçbiri bir şey sormadı ya da konuşma gereği duymadı. Oysa böyle konuların üzeri örtülmemeli, açıkça konuşulmalı. Bizde ise çoğu zaman insanlar konuşmadan, içlerine atarak ya da görmezden gelerek geçiştiriyorlar.

Şimdiki zamanda ise gençler, bir durum olduğunda ya da bir duygu yaşandığında konuşmak, paylaşmak istiyor. Çünkü tanımadan, konuşmadan, iletişim kurmadan hiçbir bağ sağlam temeller üzerine kurulamaz. Ne arkadaşlık, ne ilişki, ne de aile içi iletişim bu şekilde yürümez. Ama buna rağmen hâlâ birçok insan duygularını bastırıyor, konuşmaktan kaçıyor.

Ben böyle düşünmüyorum. Bence bir konu varsa, insanlar açıkça konuşmalı. Sessizlik ya da görmezden gelmek hiçbir şeyi çözmüyor. Tam tersine, güveni zedeliyor ve insanın içinde soru işaretleri bırakıyor.

ömür boyu sa ailemle yaşayacak değilim dimi