Konuşma sırasında söz konusu size gelince ve vericek cevabınız yoksa ne yapıyorsunuz?

Söz bana döndüğünde ve içimden tek kelime çıkmıyorsa, genelde susuyorum ama o sessizlik öyle boş değil… İçimden binlerce cümle geçiyor da, hangisini dışarı çıkarırsam kendimi tam anlatırım diye duraksıyorum. Bazıları suskunluğu zayıflık sanıyor ama aslında en büyük direnç bazen konuşmamaktır. Çünkü her şeyi herkesin anlayacağı şekilde ifade etmek kolay değil. O an bazen gülümseyip geçiyorum, bazen sadece gözlerimle anlatıyorum derdimi. Cevabım yoksa, belki de cevap olmayı hak etmeyen bir sorudur diye düşünüyorum.

Pratik zekalı olduğum için cevabım hemen hazır. Ama işte kendimi de haksız konuma da düşürmeyi sevmem. Cevap olarak sadece haklısın demek kalıyor.