Sırlarını paylaşmaktan çekinmediğin bir dostun var mı?

Eskiden vardı… Kalbimi olduğu gibi açabildiğim, içimi dökerken yargılanmadığım, sessizliğimde bile ne hissettiğimi anlayan biri. Ama zamanla anladım ki bazı dostluklar bir ömre değil, bir döneme aitmiş. Şimdi sırlarımın çoğu içimde, kelimelere değil sessizliğime emanet. Çünkü en yakın bildiklerinden gelen kırgınlık, en uzaklardan gelen yabancılıktan daha çok sarsıyor insanı. O yüzden şimdi temkinliyim; anlatacak çok şeyim olsa da, dinleyecek doğru yürek olmadıkça içimde tutmayı seçiyorum. Gerçek dostluk hâlâ mümkün belki ama şu an yanımda değil. Belki bir gün, belki bir yerde yine olur.