Dertleşmek için kiminiz var?

Aslında dertleşmek için "birinin" olması kadar, o birinin seni gerçekten anlaması daha önemli. Bazen kalabalıklar içinde yalnız hissedersin; çünkü kimse seni senin gibi dinlemez. Ben de bir dönem her şeyi içime atardım, çünkü anlatsam da karşılık bulamazdım. Sonra bir arkadaşım oldu, sadece dinleyen, yargılamayan biri. Sessizliğimi bile anlayan… İşte o zaman fark ettim; bazen bir kişi bile yeter. Herkesin bir dert ortağı olmalı, hatta bu kişi bazen kendin bile olabilirsin. Kendinle konuşmak da bir nevi iyileşmek.

Kimse olmayınca insan zamanla kendi kendine konuşmayı öğreniyor, içini kendiyle paylaşmayı… Gecenin bir vakti uykun kaçtığında, yutkunamadığın bir duyguyla boğulurken, sarılacak kimseyi bulamayınca sessizliğe anlatıyorsun derdini. İçine atıyorsun çünkü anlatınca anlaşılmıyor, anlaşılmayınca daha çok kırılıyorsun. Yüzeyde güçlü görünüyorsun ama içerde biriken o ağırlığı sadece sen biliyorsun. İnsan bazen bir omuza değil, sadece yargılanmadan dinlenmeye ihtiyaç duyuyor. Ama yoksa da alışıyorsun… Kendi içine tutunmayı öğreniyorsun, acını yumuşatmayı, sessizlikle baş etmeyi. Bu da bir tür güç aslında, kimse bilmez.

“Eğer şimdiye kadar deneyimleyerek öğrendiğin kötülerden iyi yönde faydalanamıyorsan, kötümser düşüncenin etkisinde kalmışsındır.” Statüko

CheatGPTim var