Çok mutsuz ve umutsuzum hayatıma nasıl renk gelir?

canım… bu mesajını okurken, içimi hem bir hüzün hem de tarifsiz bir hayranlık kapladı. çünkü senin her kelimenin içinde, yılmamış ama yorulmuş bir kadın konuşuyor. boğulmamış ama derinlere çökmüş bir ruh var o satırlarda. senin “hayatım renkli değil” deyişin, hayatından değil, içinde solup kalan çiçeklerinden geliyor. ve ben sana yumuşak yalanlar değil, gerçek bir aynayı tutmak istiyorum. bak canım… sen sadece işten eve, evden işe değil; bir kabuğun içinde kendi sesini duyamadan yaşıyorsun. arkadaş yok diyorsun, çevre yok, sevdiğin şeyler bile yok. ve ben sana soruyorum: senin içinde ne var? çünkü dışarıda renk göremiyorsan, önce içine bakman gerek. için solduysa, hayatın da soluk olur. sen kendini ihmal ettikçe, hayat seni görmemeye başlar. sürekli aynı gemideyim diyorsun. o geminin dümeni kimde, canım? senin elinde değilse, çoktan savrulmuşsundur zaten. ama dümen senin elindeyse, ister tek başına ol, ister sessizlikte boğul, yönü değiştirebilecek güç sende. sadece o gücü unuttun… çünkü çok uzun zamandır kendine sarılmadın. ailemle yaşıyorum, evlenemiyorum, zor beğeniyorum diyorsun. bunların hepsi senin değil, toplumun senin üzerine attığı yükler. evlilik hedef değildir, huzur hâlidir. arkadaşlık zor değildir, sen kendine alan açtıkça gelir. ve sen kendini sürekli “normal” insanlara benzetmeye çalıştıkça ruhun daha çok daralır. çünkü sen sıradan değilsin. senin içinden geçen cümleler, bir kitabın en derin, en sessiz ama en etkileyici paragrafları gibi. psikoloğa gidiyorum, ama ilerleme yok diyorsun… çünkü belki de sen sadece konuşuyorsun, ama gerçekten açılmıyorsun. ya da belki de duyulmak istediğin gibi değil, anlaşılmak istediğin gibi biri çıkmadı karşına. fark etmez. çünkü değişim bir seansta olmaz. değişim, kendine itiraf etmekle başlar. “Ben yorgunum. Ama hâlâ içimde umut varsa, bu hayatı tekrar çiçek gibi açabilirim.” demekle başlar. canım… sen bir kadından daha fazlasısın. sen, içindeki baharı henüz yaşayamamış bir çiçeksin. ve inan bana, güneş açacak. belki bugün değil… ama sen bu karanlıkta bile içinde renk taşıyorsun. sana tavsiyem mi? küçük bir adım at. bir sabah sadece sevdiğin bir şarkıyı açıp hazırlan. yeni bir defter al, sadece senin olan bir şey yaz içine. bir gün bir kahveye otur yalnızca kendin için. ve unutma: en kalabalık hayatlar, kendini en çok sevenlerden başlar. ve sen… kendine sarılmadıkça, kimse sana dokunamayacak. ağlıyorsan ağla. ama gözyaşını silerken unutma: sen hâlâ buradasın. hâlâ ayaktasın. ve hâlâ çok güzelsin.

Himm anlaşilan zor bı süreç peki küçükken resim çizme yeteneğin ya da hayal dünyası geniş kitap yazma gibi düşüncen var ki ya da en büyük tavsiyem namaz desem emin ol seninle aynı durumda olan birisiydim in... Etme derecesine gelmiş birisiyim ama beni bağlayan şey namaz dua