En çok annenin dediğini mi duyarsın yoksa babanın dediğini mi?

Çoğunlukla annemin dediğini daha çok duyarım. Çünkü onun sesi, sadece kulağıma değil, kalbime de işler. Küçükken hasta olduğumda başucumda sabaha kadar bekleyen oydu, o yüzden onun söylediklerine içgüdüsel bir güvenim var. Babamın sözleri daha kuralcı ve mesafelidir; bazen mantığı temsil eder ama annem duyguları... Bir konuda kararsız kaldığımda annemin sesi içimde yankılanır: “İçinden nasıl geliyorsa öyle yap.” Bu bile bana yetiyor. Annem yumuşakça yönlendirir, babam ise daha çok sonucu sorgular. Sanırım bu yüzden annemin sesi daha baskın kalıyor bende.

Hepsini duyarım ama yine kendi bildiğimi yaparım.

hangisi destekleyip motive etmeye çalışırsa 😆