Hayat hikayeni 5 dakika içinde anlatman istense, bu sürede ne söylerdiniz?

Beş dakika da anlatabilir miyim acaba, beş dakika kâfi gelir mi anlatabilmeme, yazarken acaba ne kadar sürer acaba anlatmam, ay kronometreyi mi açsam ne kadar sürede hayat hikayemi yazdım diye, şimdi bunları düşünmem bile kırk saniyemi falan almıştır kesin, dört dakika yirmi saniyem kaldı :)) Şaka bir yana kanımca ben beş dakikada anlatamam kendimi lakin yine de kendimi anlatacağım, Hanımefendi kişiliğimi bozmamak için anlatırken sayıp sövmeyeceğim, çünkü hayatımın sahifelerinde sayıp söveyeceğim kısımlar da var, neyse içimden sayıp söverim, kimseler duymaz sayıp sövdüğümü, kimseler okumaz, bazı kısımları da teğet geçerim sanırsam, çünkü bazı kısımları yazmaya utanıyorum, aslında utanması gereken ben değilim de neyse, o kısımları teğet geçsem bile anlaşılacak neler olduğu , utandığım kısımları aileme anlatmıştım, nasıl da rahatlamıştım, o şeytan karakterliye gereken yapıldı , iyi de oldu ona , gram acımıyorum, benim gibi bir dostu kaybetmek onun için cezaların en büyüğü oldu, orası ayrı bir husus, bu şeytandaki nasıl bir öz güven ya, gülünecek bir öz güvene sahip, gerçi buna öz güven denmez, öz güven çirkeflik etmek, gücünün yettiği kişileri hırpalamak demek değildir, onun zehiri kendi içinde kendisini zehirleyip dursun, ay bir de bana istek gönderdi ,12 yıldır hayatimda yok, utanmaz arsız bana istek atıyor, kimsin sen, demek ki iz bırakmışım hayatında arsız arsız istek gönderdiğine göre.. Arkadaş sandığım ama mutlu olmama dayanamayan pisliğin tekiydi o, kullanabildiği kişileri yanında tutuyordu, onu doğuran annesi bile onun gerçek yüzünü benim kadar iyi bilemez, saf bir insan olduğum için kimsenin görmediği yerlerde tüm kötülüklerini bana yapıyordu, kendimi de ifade edemiyordum, saf olmak da güzel ha, iyi ki de safmışım, çünkü kötüler şeytanlar maskelerini saf kişilerin yanında indirir, aslında şeytanın gerçek yüzünü görmüşüm, onu en iyi ben tanımışım, aslında kendimi korumam için bir güvenceymiş bu durum. O şeytani hayatıma babam yüzünden çektim, baba terörüne maruz kaldım, dokuz yaşında başladı hayatımın fırtınası, bazı kısımları teğet geçeceğim, utanıyorum çünkü lakin anlaşılır teğet geçsem bile, üstün körü anlatsam bile anlaşılır biliyorum, halbuki olduğu gibi yazsam ne olur ki nasılsa kimse beni tanımıyor, kendimi uzunca bir süre ifade edemememin müsebbibi babam ve annemdir lakin en çok babam. Kanatlarımı kırdı o benim, sevileceğime hiç inanmadım, kendimden nefret ettim, yaşamak istemedim kendimle, halbuki hiç intihar girişimim olmadı çok şükür, be adam babalık kumaşı yok sen de o vakit niye tohumlarını saçarsın ki, denedin baba olamayacağını gördün ne diye devam edersin ki, Bitter'in suçu ne , Bitter'e yazık olmaz umarım, onun aykusu çok yüksek çünkü, ayku kelimesini kesin yanlış yazdım, doktor söylemişti Bitter'in aykusunun yüksek olduğunu lakin Bitter'i mahvetti o adam, Bitter öyle miydi, oğlan çocuk istedi, sen ilk evvela baba mısın, benden baba olmaz diyip son versene bu işe, ne diye hakkımıza giriyorsun, tamam ben ilk çocuğum , ben mecbur bir şekilde olacakmışım, iyi ki erkek kardeşimiz olmamış, kesin babama benzerdi, bir de onun terörüne maruz kalırdık , annem de bilinçsiz bir kadındı, ondan da anne olmadı lakin babama göre çok çok iyi, en azından çırpınıyor lakin ben annemle ana kız olamam, bizden geçti, bana düşmanların kirli , şerefsiz gözleriyle baktı durdu hep, aykırı olmamı istemedi , uyumlu uysal bir kedi olmamı istedi, bana saygısızlık yapanları başımın üstünde mi gezdirseydim, hep ben günah keçisiyim, kötü olmadığım halde o şeytan arkadaş müsveddesi yüzünden kötü ilan edildim, halbuki ben bir melektim, insan üstü bir varlıktım, kavgam kendimleydi sadece , vesveseli bir çocuktum lakin benim geçtiğim yollardan geçsinler bakalım, anne babadan destek görmesinler , kolay olan yargılamak, ayrıca kötü olan birisine kimse kötü diyemez, çünkü hakiki kötü olan kişi parça pinçik eder herkesi, halbuki benim garezim sadece kendimeydi, neye ağladığımı bilmeden ağlar dururdum, halbuki ben dokuz yaşında başlayan baba terörüne maruz kaldığım o karanlık günlerime ağlamışım, arkadaş kazığı yüzünden ağladığımı zannederken ya da aşk acısı yüzünden ağladığımı sanarken hakikat çok başkaymış, itilip kakılarak büyüdüm, ortanca çiçeği kardeşim beni hep kıskandı, s. alak şey neyimi kıskandıysa ben de sevilmedim, çok güzel bir genç kız olmama rağmen beni çirkin gördüler, halbuki ben ne güzelmişim öyle, işte tüm bunlar insanın kendine değer vermemesinden kaynaklı oluyor, bir arkadaşım kızmıştı bana ; bu kadar güzel ve tatlıyken nasıl çirkin görünebiliyorsun diye, kendimi sevmediğim ötürü güzelliğimde görülmüyordu, sevilen insan güzelleşir kendini seven insan, annem de demişti bunu bana, sen çok güzelsin , bakmaya doyamadım sana lisedeyken demişti, ben de haklı olarak kızdım tabii ki, ''niye bana bunu o zaman söylemedin'' o da dedi ki; ''şımarırdın '' Ne yanlış bir düşünce, ben de görseydim kendi güzelliğimi, senden duysaydım, hep bana pis gözlerle bakacağına takdir etseydin, ben de gördüğün güzellikleri bana söyleseydin ben de kendime itin, köpeğin pis , ş£refsiz gözleriyle bakmasaydım, ayağımın altına paspas olamayacak kişiler beni hakir gördü, güler misin ağlar mısın, ben hüznümü ve sevincimi belli edemeyen bir insandım, konuşamıyordum, böyle düğüm düğüm oluyordu kelimeler boğazımda, halbuki başarılıydım, tertemizdim ben ya tertemiz.. "Haykırmak istiyorum, konuşamıyorum, konuşamıyorum , konuşursam gözyaşlarım beni boğacak, biliyorum, duyuyorum'' İlham İrem'in şu şarkısındaki sözler nasıl da beni anlatıyor. İki kuruşluk adam ya bana saygısızlık yaptı, böbürlenmek için demiyorum bunu, hem ben kimim ki, evet her insan gibi değerliyim lakin niye kibirli olayım, kendimi ben mi yarattım, yeteneklerimi kendime kendim mi verdim, neyin kibiri içinde olayım lakin ben bana saygısızlık yapan o kişiden daha itibarlıyım, şuraya attığım tırnağım olamaz, benden daha zeki değil, benden daha güzel , daha iyi değil, ikimizden de küçük birisi ona haddini bildirip ağzının payını verdi, sarılmak istedim ona, yüreğim gülümsedi o an lakin kırıldığımda da sesim çıkmazdı, sevindiğimde de. Babamın kızı olmak kolay şey değil, annenin ihmali de var, önemsemeyişi de var, bir kez olsun nasılsın diye sormadı bana, akran zorbalığına maruz kaldım, dokuz yaşında başlayan karanlığımı gelecek günlerime taşımışım, Edebiyat öğretmenim bana; seni sınıf arkadaşların seviyor demişti, tabii ki bende başımı salladım, ben dışardan bir insanım , daha iyi gözlemlerim dedi ve haklıymış, sahiden de seviyorlarmış beni ama ben belki de hakkımı helal etmeyeceğim çoğuna , çocukluk diyip geçemem, yıllar sonra birisiyle yüzleştim, tepeden konuştu lakin özür de diledi gibi bir şey, hiç tepeden konuşmasaydı affederdim. Bahtsız bedeviydim ben ya, hep bir şey verirsem sevilirim sandım, duygusal açlık çektim, kurtlar sofrasında kuzuydum hep, bazen kendim olmadım, kendimi kandırdım, aslında hep kendimi kandırdım , bunu yaparsam değerli olurum sandım , kendim olamadım, kendimi tanımadım ki, yeni yeni kendimi tanıyorum, bilmiyorum becerebiliyor muyum lakin insanları sevmiyorum, çok sevdiğim çocukluk arkadaşım bana şunu söylemişti; ''sen kötü bir insan değilsin, böyle olmanın sebebi yaşadıkların, bazıları gerçekten kötü ama bazıları da yaşadıklarından dolayı sert, katı'' Evet, öyle , yeni yeni kendi dengemi buluyorum , kendimi çözebiliyorum, kendimi ispat etme saçmalığından yeni yeni kurtuluyorum, kısasa kısas yapma gibi çocukluklardan yeni yeni vazgeçiyorum, baba hezimetine maruz kalmış , taaa çocukken öz güveni başlamadan biten bir çocuğum ben, küçükken büyüyünce babamı dövdürmek gibi hayallerim vardı , çok zengin olup adam tutup babamı dövdürecektim, bunu hayal ediyordum ağlayarak , nefret ediyordum ondan , en çok da kendimden, gülmek bile yasaktı bizim evde, zihnime aklıma, bedenime zarar gelmeden iyi gelebilmişim bugünlere , ben nasıl sağ çıkabildim ya, benim hâlâ bir babam yok, var ama yok, ben bir babam yok, bana attığı kazıkları unutamıyorum, benim babam annesi ve babasının ebeveyni, belki onlara ebeveynlik yapmaktan bize sıra gelmedi, onun yüzünden kendimi hep bir mikrop gibi hissettim ve herkes bana öyle baktı, benim kendime baktığım gibi, babamın bana baktığı gibi, birisi beni övse ne harika bir çocuğun var dese sinirlenirdi, halbuki onu utandırmadım hiç, üvey miyim diye sorgulayacağım da diğer kardeşlerime de öyle, tabii ki eskisi gibi değil, acaba ölse bir gün ağlar mıyım, varlık içinde yokluk çektik, en ağırı manevi yokluk, annemin gururu için kendi gururumu hiçe saymamı istediler lakin dur dedim artık, orada durun, o eski kız çocuğu yok, kolay olmadı o günlerden bugünlere gelmem, Doğan Cüceloğlu'nun da dediği gibi; ''Bir insanın ana vatanı çocukluğudur'' Benim de sığınağım çocukluğum.. Herkes şanslı doğmuyor, beni ne olurdu bir yetimhaneye verselerdi, daha şerefli bir davranışta bulunurlardı bence , en azından özleyeceğim bir annem, babam olurdu, gerçi yine özlüyorum, insan en çok yaşaması mümkünken yaşayamadığı duyguların özlemi içinde oluyor lakin diğer türlü daha tatlı bir özlem içinde olurdum ya da babam ölseydi, hiç tanışmasaydık babamla, onu hiç tanımadan özleseydim onu, babam annemi seviyor lakin o bizi sevmiyor pek, aslında seviyor da bence o çocuk sevmiyor ve dar bir adam, tahammülü yok hiçbir şeye lakin hayat ona da öğretti görmezden gelmeyi, babama herkes bayılır , deli oluyorlar babama , hatta babam için keşke benim babam olsa diyorlar, yahu siz ne çektiğimi gelin bana sorun, Erol Evgin'in de dediği gibi;'' gel sen ne çektiğimi bir de bana sor, evlerin ışıkları tek tek yanarken ne çektiğimi bana sor '' Gelin bir de benden dinleyin babamı, bilip bilmeden kendilerine , nesillerine beddua ediyorlar işte. Babasına aşık olan kişileri görünce biraz kıskanırdım önceden , ne şanslılar , bana bir masal anlat baba şarkısı o kızların, kadınların babalarına olan sevgilerinin söze dökülmüş hali lakin o şarkının benim için bir anlam ve önemi yok, çünkü benim çocukluğumun katili olan o adam masal kahramanım olamaz, benim masal kahramanım sadece O, ona duyduğum duyguyu aşk sandım , iyi ki de geçmiş hayatımdan, bilmediğim bir dili öğrendim onunla, meğer özlediğim baba şefkatini onda bulmuşum, çocukluğuma değen masal kahramanım o benim, bir kelime bir bakış insanın kaderine etki ediyor, benim de kaderime etki etti, hayalini bile kuramadığım aklimdan geçmeyen mutlulukları onun sayesinde yaşadım, ondan gördüğüm o şefkatle öğrendim kendime şefkat göstermeyi ve ben onu çok sevdim, bazı anılar hiç eskimiyor, aynı tazeliğinde kalıyor, ben de koşulsuz sevilebiliyormuşum sevilmek için hiçbir şey yapmama gerek kalmadan, nasıl hassas yaklaştırdı bana, yahu ben kendime öyle yaklaşmıyorum, sanki bir çiçeği dalından koparmaya kıyamayarak.. Güzelliğiyle dokundu mazime, çocukluğuma, çocuk yüreğime ve geleceğimin de aydınlanmasına etkisi oldu, herkesin benden esirgediğini o vermiş bana ve karşılığında hiçbir şey istemeyerek, sadece benim mutlu olmamı istemiş ve ben hiç unutmayacağım masal kahramanımı.. Tabii ki birisi daha var unutamayacağım, bir gün doktora gittim ama niçin gittim hatırlamıyorum, psikolog değildi, silik silik hatırlıyorum lakin doktorun bana dediklerini hiç unutmadım, bana dedi ki; ''senin bir b. okun yok, herkesi kendinden üstün sanıyorsun, yapma bunu, kendini küçümsüyorsun, onlarda dokuz aylık, sen de dokuz aylıksın'' Bu söz de benim geleceğimi güzelleştirdi, ah o adam ah o doktor kimse ona doktor demez, sanırsın ki adam çiftçi ya da ilkokul mezunu, köylü konuşuyor, özünden kopmadı lakin öz güveni ve şefkati var, adam kendi olmaktan mutlu, bu da hissediliyor tabii ki, doktor böyle konuşur mu ya, senin bir b. okun yok diyor bana, aslında bana değil beni bu hale getirenlere küfür ediyor içten içe. Geçti ya geçti , halbuki annem deseydi bana ; kendine kimsenin pis gözleriyle bakma diye, en başta o pis gözlerle baktı bana ve ben de hayatimda yalakaları , kuklaları, beni değersizleştirmeye çalışanları çekmişim ta ki fark edene ve dur diyene kadar.. Sonra gidişat değişti tabii ki. Ben de kırdım, incittim, nasıl yaptım bunu, kırılan birisi olarak nasıl kırabildim, halbuki biliyorum kırılmanın zor durumda bırakılmanın ne demek olduğunu , nasıl kıyabildim ona , ayaklarına kapanıp beni affetmesini istesem, kendimi ne sandıysam ama huzurlu olsun yaşattıklarımı yaşadım, hissettirdiklerimi yaşadım, eden buluyor, benim birisine yanlışım olunca karşıma çıktı hep, yaşadım, eminim ki bana yanlış yapanlar da yaşayacak. Şunu da söylemeden geçemeyeceğim; Gülen Gözler isimli Yeşilçam filmini izlediğimde şu düşüncelerle dolu oldum, kızlar Yaşar Ustaya saygısızlık yapıyorlar, bir babayla öyle konuşulur mu ya, bilhassa Yaşar Usta gibi bir babayla, nankörler, böylelerine benim babam gibi bir baba müstehak, keşke Yaşar Usta benim babam olsaydı demişimdir hep izlerken, hakikatte nasıl bir babaydı acaba Münir Özkul, Yaşar Ustanın kızlarının gözünün içi hep gülüyordu, bunda babalarının katkısı öyle büyük ki, aslında Yaşar Usta çok zengin bir adam, verecek sevgisi bir türlü bitmiyor adamın, bakışlarından babalık akıyor , bundan âlâ zenginlik yok..

5 dakikada mı? Ben o sürede kaç kez hayal kırıklığı yaşadım, sayamam bile. Hep güçlü ol dediler, kırıldım demedim. İçime attım, sustum, alıştım. İnsanlar geldikçe yordular, gittikçe boşluk bıraktılar. En çok da ‘yanındayım’ deyip sırtımdan vuranlara kırıldım. Şimdi soruyorsun ya hayat hikayen ne diye çok şey yaşadım, az şey anlatabildim sevdim, çoğu yarım kaldı. Güvendim, çoğu kırıldı. Ayağa kalkmam gerekken her seferde dizlerim titredi ama kalktım. Gidenler oldu, kalbimde yer kiralayıp enkaz bıraktılar sustuklarım içimi çürüttü Şimdi hâlâ buradayım, eksik yorgun ama dimdik..

40 yaşına kadar kendi için hiçbir şey yapmamış kendini yok saymış biriydim.40 yaşından sonra yaşadığım bir olayla kendime geldim, kendimi fark ettim, kendim için yaşamaya başladım, bundan sonra farklı bir hayatım olacak diye düşünüyorum derdim... Çünkü hayat farkına varınca başlıyormuş biraz geç fark ettim ama olsun zararı neresinden dönersek kardır...