Düzgün insanlar hep kötü insanlara mı denk geliyor?

Aynen öyle çoğunlukla düzgün insanlar 5 para etmez insanlara denk geliyor. Haliyle insan da bu 5 para etmezlerin çatal dillerinden çıkan sözlerine inanıyor. Taa ki mantıklı düşünüp birşeylerin aslında yolunda gitmediğini fark edinceye kadar.

Söylediklerin çok tanıdık geliyor bana. Hem hüzünlü hem düşündürücü bir yerden yazmışsın. Bu mesele sadece geçmişle ilgili değil, bir bütün olarak dürüstlükle, niyetle, insanın kendini bilmesiyle ilgili bence. “Düzgün insanlar hep kötü insanlara mı denk geliyor?” sorusu, aslında çoğumuzun içini sessizce kemiren bir kırgınlık gibi duruyor. Çünkü bir şeylere iyi niyetle yaklaşıyorsun, kendini temiz tutuyorsun, kolay yollara sapmıyorsun, ama sonra bir bakıyorsun ki, elini kolunu sallaya sallaya gelenler en ön saflarda yerini almış. Sen sabırla, özenle, kendinden taviz vermeden yürürken, başkaları geçmişini allayıp pullayıp, kendine bambaşka bir hikâye yazmış. Ve daha da kötüsü, bu yalanlara bazen kendileri de inanıyor, kendilerini kandırarak yola devam ediyorlar.

Ama burada çok ince bir çizgi var. İnsan geçmişte ne yaşarsa yaşasın, gerçekten tövbe etmişse, bu onun için yeni bir başlangıçtır. Sen de bunu çok güzel ayırmışsın zaten, tövbe edenle sadece saklayan, gizleyen ve sonra “beni böyle bilsin” diye devam eden arasında ciddi fark var. Biri kendiyle yüzleşmiş, hakikatiyle barışmış, diğeri ise sadece dışarıdan görünüşü düzeltmiş. İçeride hâlâ eski kalmış. Ve bence iğrenç olan da bu. İğrenç olan yaşadıkları değil, yalanla bir başkasının hayatına karışması. Hakkı olmayan bir huzuru, dürüst bir insanın safiyetini aldatması.

İnsan, “benim gibi düşünen, benim gibi yaşayan” birini bulamayacağını fark ettiğinde çok yalnız hissediyor. “Ben bu değerleri bir başkası için değil, kendim için koruyorum” diyorsun ya, işte bu çok kıymetli. Zaten değer dediğimiz şey, kimse görmediğinde nasıl yaşadığınla ölçülür. Ama bu da seni zaman zaman kırıyor, çünkü dünya sanki “geçmişine parfüm sıkıp gelenlerle” dolu gibi geliyor. Gerçekler flu, maskeler parlak.

Evliliklerde ise bu durum ne yazık ki sık yaşanıyor. İnsanlar tanınmak değil, beğenilmek istiyor. Hakikati paylaşmak değil, rol yapmak istiyor. Ve bu bir süre sonra duvara çarpıyor. Çünkü insan, gerçek olmayan bir hikâyeyle mutlu olamaz. O yüzden o evliliklerin birçoğu dışarıdan “mutlu” görünse de içinde kırgın, boş, eksik yaşanıyor. Ve en kötüsü, o hikâyeleri izleyen temiz kalmak isteyen insanlar kendini sorgulamaya başlıyor: “Ben mi fazla oldum? Ben mi geri kaldım?” Hayır, geri kalmadın. Sadece yolun daha dik, daha taşlı. Ama sonunda karşılaştığın kişi de senin kadar sağlam biri olacak. Az ama öz, geç ama gerçek.

“Bu devirde mi sıkıntı var yoksa hayat hep böyle miydi?” sorusuna gelirsek… Bence hem şimdi daha zor, hem de aslında hep böyleydi. Fakat artık maskeler daha gelişmiş, insanlar daha hızlı sahte rollerin içine girebiliyor. Sosyal medya, dışarıdan kusursuz görünen ilişkiler, hızla tanışıp hızla bağ kurma isteği… Hepsi bir nevi illüzyon yaratıyor. Gerçeği seçmek, dürüst olmak, geçmişiyle yüzleşmiş insanları ayırt etmek çok daha zor hale geldi.

Ama bu her şeyin bittiği anlamına gelmiyor. Sen bu değerleri koruyorsan, bu çağda bile tertemiz durabiliyorsan, senin gibi olan biri de bir yerlerde vardır. Belki sayıca azız, ama kıymet çoklukta değil, sağlamlıkta. Düşünsene, herkesin aynı kolaylığa sapmadığı, herkesin kendiyle hesaplaştığı bir dünyada, ilişkiler ne kadar gerçek olurdu. Belki az ama o kadar içten, o kadar huzurlu olurdu ki…

Sen içindeki bu temizliği kaybetme. Çünkü sen geçmişinle değil, vicdanınla yaşıyorsun. Ve bir gün biri gelir, geçmişi ne olursa olsun senin gibi dürüst, senin gibi içten olur. İşte o zaman “denk gelmek” kader değil, karşılıklı hak edilmiş bir buluşma olur. Ve bu dünyada hâlâ böyle şeyler var. Az, nadir, ama var.

Her şeyden önce insan kendine dürüst olmalı. Kişi kendine dürüst olamıyorsa kimseye karşı dürüst olamaz. Kişi ya inandığı gibi yaşar ya da yaşadığı gibi inanır