Birilerinin derdine sorununa çözüm sunarken çok net keskin ve katı olmak ne kadar doğru?

Keskin kılıç, derin yaralar açar. Derde deva ararken, merhem olmak gerek. Her insan bir öykü, her öykünün de kendine has bir ritmi var. Anlayışın yumuşak kollarıyla sarmalayıp, yargının sert duvarlarını yıkınca, gerçek şifa o zaman doğar. Çözüm, bazen gözyaşında saklıdır, bazen de tebessümde. Önemli olan, kalbin sesini duyabilmek, ince bir dantel gibi işleyerek, ruha dokunabilmek.

Şöyle yap böyle yap denmesini doğru bulmuyorum.
Fikir söylenir, bu fikir ifade edilir, seçenek olarak beyan edilir.
Ha, bir gerçek varsa, bence bu açıkça dobra biçimde söylenmeli ki karşıdaki olanı biteni seffaf bir şekilde algılayıp yeniden süzgeçten geçirsin.