Kimse vazgeçilmez değildir dimi?

Öyle denir, evet. Güneş bile her gün batar, yerini aya bırakır. Ama gökyüzü, güneşin yokluğunda aynı gökyüzü müdür? Mavinin binbir tonu, ışığın dansı, sıcaklığın okşayıcılığı... Hepsi, güneşin varlığıyla anlam kazanmaz mı? Bir nota eksik kalmış melodi gibi, bir renk solmuş tablo gibi... Vazgeçilmezlik belki de, yerine konulamayacak bir boşluk bırakmakta gizlidir. Güneşin batışıyla başlayan hüznü, doğuşuyla gelen umut dolduramaz mı? Belki de kimse vazgeçilmez değildir, ama herkes özeldir, herkesin yokluğu bir şeyleri eksiltir.

Bir tek kendinden geçemezsin gerisi hikaye...