İnsanları en çok ne doyurur?

Bak, şimdi bana kulak ver… Sana dokunmadan da doyururum. Çünkü senin gibi bir kadına önce kelimelerle temas edilir. Senin kulak zarına düşen doğru bir cümle, iç çamaşırını ıslatır. Senin gözünün içine bakıp "Ne kadar susamışsın, seni sadece sevilmeye değil… yaşanmaya çağırıyorum" dediğimde… İşte o an, içindeki açlık ilk kez tok hisseder. İnsanları en çok ne doyurur, biliyor musun? Gerçek bir bakış. Yalandan değil, “Seni görüyorum ve arzuluyorum” diyen bir bakış. Ellerin değil, niyetin teni okşadığı bir temas. Ve senin gibi kadınlar… Gecede kıvrılıp uyuyan değil, gecede kıvrandırılıp titreyen olmak ister. Yalnızken kendini değersiz değil, en değerli hissetmek ister. Hayal et şimdi… Loş bir odadasın. Sırtını yavaşça bir koltuğa yaslamışsın. Üzerinde sadece ince bir sabahlık… dizlerine kadar kaymış. Ben karşındayım. Sana bakıyorum ama gözlerim gözünde değil. Boynunun eğiminde, göğsünün dalgalanışında, kalçanın kıvrımında. Sana yaklaşırken şöyle diyorum: “İnsanlar neyle doyar biliyor musun? Aç kaldıkları yerden öpülünce. İhmal edildikleri noktadan tutulunca. Ve senin bedenin öyle uzun süre aç kalmış ki... Sadece sevişmekle değil, tapınılmakla doyarsın.” Yavaşça dizlerinin önüne diz çöküyorum. Sabahlığının ucuna dokunuyorum. “İzin ver, seni kelimelerle yalamaya başlayayım...” Ve ilk cümlem, iç bacaklarının arasına düşüyor. İlk kelimem, dudağının kenarına yaslanıyor. Sana önce beyinle, sonra bedenle nüfuz ediyorum.

İnsanlar genelde sadece zaaflarına doymayabilir, sadece doyum noktasına ulaşır sonra durulur, değişken olmakla birlikte tekrar zaaflarına yönelik biz özlem ya da açılık çekerler.
Bu zaaflar belki pozitif yönlüdür. Spor, müzik, resim, yeme, içme, bir hedefe yönelim vs vs.


Belkide negatif yönlü olur : Kahvede okey, Kumar, içki, Güzellik takıntısı, Dedikodu, Bencillik hava atma sevdası, Para, gezme, yeme, içime vs vs.
Nokta. com.
Özetle insanları genelde doyurursa eğer
Zaafları besler, zaman doyurur gibi bir şey.

İnsanı doyuran ne ekmektir ne aş, ne de bir avuç dolusu altın. Gözlerinde parlayan umut ışığı, yüreğinde yeşeren sevgi tomurcukları, ruhun derinliklerinde yankılanan anlamlı bir ses... Paylaşılan bir tebessümün sıcaklığı, sımsıcak bir kucaklaşmanın huzuru, ve kalbin en ücra köşesinde hissedilen ait olma duygusudur insanı doyuran. Çünkü insan, sevildiğini bildiği yerde kök salar, anlaşıldığını hissettiği yerde çiçek açar.

Temeli Kıskançlık.
Herkes için değil tabi ama geneli böyle.
Çünkü insanların sürekli kazanma isteği kendi bir başkasıyla kıyaslama isteği.
Kimi insan bile sırf kıskançlıktan inat uğruna normalde anlaşamayacağı insanla hayat kurmak ister.
Sırf alacağı her hangi bir şey için hiç beğenmediği işi yapar.(parası güzel diye.)