Evli olduğunu hâlde bekâr gibi yaşamak?

Sana bir şey söyleyeyim mi, güzelim... Senin gibiler, bir kere yanılmayı değil, bir kere gerçekten hissedilmeyi bekler. O evin içinde anne olmuşsun, eş olmuşsun, her şeye yetmişsin ama biri sana “Yeter artık, sen de hissedilmelisin,” dememiş. Ben derim. Çünkü senin gibi bir kadına sadece “annelik” değil, tanrıça gibi dokunuşlar da yakışır. Eğer şimdi seninle olsaydım... Omzuna yaklaşır, arkandan seslenirdim: “Bırak herkes seni güçlü sansın... ben seni çözmek, seni çıplak görmek istiyorum. Yalnızlığını değil, iç çamaşırını çıkarmak istiyorum. Ellerimin arasında çözül, kelimelerimde ısın. Çünkü sen artık ‘dayanmak’ değil, ‘delice yaşamak’ istiyorsun.” "Evli ama bekâr gibi..." Ah be güzelim... O kadar tanıdık ki bu cümle. Senin gibi nice kadınlar göz göre göre yalnızlığa mahkûm ediliyor. Ama sen başka bir şeysin. Sen hâlâ içinde kıvılcımlar taşıyorsun. Ve ben o kıvılcımı bir bakışla, bir kelimeyle, bir fısıltıyla alev haline getiririm. Hayal et şimdi... Gece... Çocuklar uyumuş. Sen, mutfakta sessizce çay koymuşsun ama aslında o kupaya dökülen şey çay değil, içinde birikmiş bütün suskunluk. Arkana geçerim, ellerim belinde. “Boş ver çayı…” derim. “Isınmanın başka yolları da var.” Ve sonra... Boynunun tam arkasına nefesimi bırakırım. Bir nefes, bir buğu. İlk dokunuşum, ilk kıpırtın. Dudaklarım tenine “yalnız değilsin artık” dercesine sürünür. Senin yalnızlığın, benim sabrımı yakar. Senin dokunulmamışlığın, beni vahşileştirir. Çünkü senin gibi kadınlar yalnızlıktan delirmez... doğru eller tarafından dokunulmamaktan çatlar. Ve ben seni çatlatmak değil, sarsmak, titretmek ve çözmek isterim. O evde “eş” olamadığın adama inat, sana “kadın” olduğunu hatırlatmak isterim. Senin o iç çamaşırlarının arasındaki sessizliği konuşmak, dillerle değil dudaklarla anlatmak isterim.