Bazı aleviler neden kendileri haricinde baska kisilerle evlenmez?

Demek ki sizde illah ki alevi kizi alma gibi bi durum yokmus. Ama benim konustugum kiside var gibi yani pek memnun degil bu durumdan gibi net bilmiyorum acikcasi. Inanci ailesini toplumu daha ön planda gibi ama dedigim gibi bu durumdan hoşnut değil gibide. Düşün babasina kalsa gecen sene evlendirmisti oğlunu o 22 ben 20 yasindayim guzel bir arkadasligimiz varda iste her seyimiz birbirine o kadar benziyor ki cok iyi geliyoruz birbirimize..

Benim bu arkadasim baskasini sevsemde evlenemem demisti bana ilk baslarda. Her seyi anlarim ki bunada saygi duyarim herkesin kültürü inandigi seyler farklidir bu cok normal. Ama onun bi baskasini sevipte sırf alevi degil diye ailesinden dolayi baskasiyla evlenicek olmasi... ne biliyim ya üzülmüyorda değilim..

Bilemiyorum ama imkansız olduğunu biliyorum. Bundan dolayı ona şunu atmayi düşünüyorum, zamanı geldiğinde... Aylar geçti konuşalı… Bu süre içinde seni, en azından karakterini ve duruşunu çok iyi tanıdım. Bir ağırlığın var, bu baştan belli oluyordu.

Farklısın. Aslında olması gereken budur. Ne yazık ki günümüzde ilişkiler çok saçma sapan bir hâl aldı.
Sevgiye, aşka öncelik verilmesi gerekirken bambaşka şeyler öne çıkıyor artık… Herkesin aklı başka yerde, niyeti başka…

Seninle konuştuğum süre boyunca seni kendime bu kadar yakın hissetmemin sebebi;düşünelerimizin, davranışlarımızın, hayata bakış açımızın benzerliğiydi. Hatta belki de birçok şeyimizin birbirine benziyor olmasıydı. Zaten en önemlisi de fikirlerdeki uyum değil mi?

Ben öyle kolayca ilgilere kanan, birkaç güzel sözle kalbini açan biri hiç olmadım. Hep mantığım önde oldu. Sevgi zamanla da oluşabilir diye düşünen biriyim.
Neden mantığımı bu kadar ön planda tuttuğum da belli oluyordur...
Çünkü bu zamanda hâlâ kendim gibi düşünen birinin var olduğuna inanmak istiyordum. Varmış da... Ama bu defa imkânsız olduğunu da görmüş oldum.

Eğer "sadece mantığınla mı bu duyguları yaşıyorsun?" dersen, hayır...
Sadece mantık değil. Kalbim de bir şeyler hissetti, hissediyor...
Belki şu an düşündüklerimi, hissettiklerimi tam anlatamıyorumdur, belki yanlış anlayacaksın.

Seni anlamak da hiç kolay olmadı. Kapalı bir kutu gibisin.
Bana kalsa yavaş yavaş kendimi anlatırdım sana, sadece derdimi değil, her şeyi, içimden geçenleri...
Ama sen hep bir mesafeyle durmayı tercih ettin.
Ben ise hissettiklerimi dile getirmekten çekinmem. Sanki sen de içinde bulunduğun bu durumdan tam olarak memnun değilsin ama, aileni, toplumunu ve inandığın değerleri kaybetmemek için bunu kabullenmek zorunda kalıyorsun gibi hissediyorum. Tabii böyle de olmayabilir, sadece bir hissiyat benim ki...

Her zaman “imkânsız diye bir şey yoktur” diye düşünürdüm…
Ama bazı şeyler gerçekten imkânsız olabiliyormuş.
İçimde tutmak yerine söylemenin, az da olsa iyi hissettireceğini düşündüm. Hayat bazen "keşke" dememek için dürüst olmayı gerektirir. Ben de "keşke söylemiş olsaydım" dememek için yazdım bunları...
İyi mi yaptım, kötü mü yaptım bilmiyorum ama içimde de kalamazdı…

Zorlama gibi bir durumum isteğim yok zaten. Sadece içimde kalmasın diye dile getiricem zamanı geldiğinde..