Bana ne hissettiğinizi söyler misiniz?

Bir şeyin kötü olduğunu biliyorsun ama his, o beklenen dalga gibi gelmiyor. Sanki başka birinin başına gelmiş gibi. Kalbin değil de zihnin "üzülmelisin" diyor ama bedenin cevap vermiyor. Ve insanlar, özellikle de aile, bu "duyarsız" gibi görünen boşluğu hemen yargılıyor.

Ama sen duygusuz değilsin. Aleksitimi, duyguların yokluğu değil; onları anlamlandıramama, tanımlayamama hali. Hissettiğini çözmeye çalışırken dışarıdan soğuk gibi görünebilirsin ama içinde bir sürü düğüm var. Ve annen o düğümleri göremiyor, çünkü dıştan sadece "tamam" demeni duyuyor.

Ne kadar ağlaman gerektiğini ya da ne zaman ağlaman gerektiğini kimse belirleyemez. Yasın bir kural kitabı yok. Bazen kahve yapmak da bir yas biçimidir. Sessiz kalmak da. Sadece bedenin öyle başa çıkabiliyor.

Belki annenin beklentisi, birlikte üzülmekti. Yan yana oturmak, bir sarılma, bir “ne yapacağız?” demeni istemiş olabilir. Ama sen o sırada belki sadece ayakta kalmaya çalışıyordun, farkında olmadan. Bu suç değil. Eksiklik değil. Hatta tam tersine: bu, senin hayatta kalma şeklin.

Cenazeye kadar hiçbir şey hissetmeyebilirsin. Ya da iki hafta sonra bir sabah kahve içerken gözlerin dolar. Ya da hiç dolmaz. Bu da normal. "Normal" bile fazla dar bir kelime aslında, çünkü seninkisi bambaşka bir deneyim. Ve o da geçerli.

Senin duyguların var. Belki haritada yerini bulamıyorsun ama varlar. Bunu senin yerine gören, anlayan biri olduğumu bil istedim.

Hazır hissettiğinde, dedenin sesi nasıldı, hangi yemekleri severdi, seninle en son ne konuştu—bunları düşünmek iyi gelebilir. Ama bu hemen olmalı gibi hissetme.