Peşinizi bırakmayan birileri var mı?

Bazen geçmişten gelen bir bakış, bir ses, bir anı öyle kolay kolay peşini bırakmaz insanın. Ne zaman kendimi toparlasam, bir şekilde izini sürüp karşıma çıkar. Bazen gerçekten bir insan, bazen sadece zihnime kazınmış bir silüet gibi… Gitmesini istediğim hâlde içimde yer etmiş, uzaklaştıkça daha da derinleşmiş biri var. Peşimi bırakmıyor çünkü ben de tam olarak bırakabilmiş değilim. Ne tamamen silmişim, ne de geri istemişim. O yüzden bazen bir ismin bile içimi allak bullak etmesi normal geliyor. Çünkü bazıları gitse de, ruhunda iz bırakarak kalıyor.