Arkadaşlar yaşım geçiyor ama?

Şu hayatta kendim için tek bir şey bile yapmadım. Ailem için kapandım, okuma dediler okumadım, merdiven altı yerlerde çalışıp maaşımı ellerine saydım, onların istediği adamla evlendim, sevmedim sevemedim. Sevmeyince de hırçınlaştım huysuzlaştım dayak yedim ailemin başı öne eğilmesin diye evliliğime devam ettim. Çünkü hayatım boyunca itaat ettim ve normalim bu oldu. Küçük yaşta evlendim şimdi 30lu yaşlarımdayım şu hayatta kendin için ne yaptın deseler tek bir şey sayamam. 2 kızım var. Boşanma falan imkansız gibi bişey, tekrar bekar olabilmem için evli olduğum kişinin ölmesi gerekiyor öyle uzak bi mevzu yani boşanmak.. Neyse bu adam bana evlilik hayatım boyunca bir kez bile kadın gibi hissettirmedi. Kadınlığın hizmet etmekten ibaret olduğuna inandırdı beni, ilgi ve şefkat beklediğimde de şımarıklıkla suçladı. Yatak odası deseniz o da berbat en başından beri. Bu durumda sürekli başka durumlara karşı kendimi frenlemek zorunda kalıyorum ihanet edebilecek biri değilim ruhumda yok ama korkusuzca duygularımı deli gibi yaşamayı da çok isterdim. Bunu yapmak bana vicdanen nasıl hissettirir? Bir daha aynada kendime bakamam diye korkuyorum.