Emeğinin karşılığını alabilen var mı?

Hem özel hayatta hem iş hayatinda o kadar emek vermeme tırnaklarımla kazimama rağmen sonuç sıfır. Evliligime emek verdim aldatıldım boşandım. Çocuklarıma emek verdim. Dogurmasaydin dediler. İşime mesleğime emek verdim. Ama emek vermeyenler iyi bı yerlerde tanıdıkları olanlar aldılar o hakkı. Sınav dediler girdik aldık puanı. Ama mülakatta hiç bı işe yaramadı. Bütün emekler çöp. Tayin istesen tanıdığa bakıyor. Yani her yerden elim kolum bağlı gibi hissediyorum. Kimseyi tanımadığım için gerekli yerlerden randevuda alamıyorum. Hayatıma dönüp baktigimda maddi manevi her şey için elimde koca bı hiç görüyorum. Her gece sabaha uyanmamak için yalvarıyorum. Ama dualarim bile kabul olmuyor işte uyanıyorum. Yani yaşamak isteyen yaşamak zorunda olan bir sürü insan var ve erken gidiyolar. Keşke kalan ömrümüzü isteyene verme gibi bi imkan olsaydı. Su dünyayı hiç bı zaman sevmedim. Bomboş. Haksızlık adaletsizlik diz boyu. Uğraş didin sonu kara toprak sonsuzluga goturecegin hiç bişe yok. O zaman gerek var mı bu kadar çabaya. İn tihar etmek kisa yoldan kesin çözüm evet ama hayatımda herşeyi kuralına prosedürüne uygun yaptım. Ölümümunde uygun olmasını isterim açıkçası. Birde o bambaşka bir cesaret. Yapabilenlere gerçekten imreniyorum yalan yok. Dizi saatlerinden şikayet ediyolar ya gereksiz uzun diye. Bence hayatta gereksiz uzun. En azından bana göre. Hayatı yaşamayı sevenlere saygım sonsuz. Ama gitmek isteyenlere de saygı gösterilmesi gerek. Bu hak verilmesi gerek. Öyle işte. Anlayan biri çıkarsa beni içimi dökmek istedim.