Gerçekten hayırlı bir insan mısınız, sizce neden?

“Gerçekten hayırlı bir insan mıyım?” Bu, cevabı kalıplarla verilemeyecek bir soru. Çünkü hayır, sadece görünen bir iyilikten ibaret değil; çoğu zaman kimsenin duymadığı bir vicdan sesi, kimsenin bilmediği bir fedakârlık, kimsenin görmediği bir el uzatmadır. Ben kendimi bu sorunun tam ortasında, tanımlardan bağımsız bir yerde görüyorum.

Sokakta karşıma çıkan bir hayvanın canı yandığında, onu tedavi ettirmek için çabalıyorum çünkü yaşamın sadece insana ait olmadığını hissediyorum. Bir arkadaşım zor bir an yaşadığında, yanında olmak için değil; onun yalnız olmadığını hissettirebilmek için oradayım. Ailem borç içindeyken, sessizce destek olmaya çalışıyorum çünkü bir omuz vermek bazen bir ömürlük rahatlık olabilir. SMA hastası bir çocuğun umudu olmak için maddi destek sağladığımda da, karşılığında teşekkür bile beklemiyorum; çünkü hayır, teşekkür için yapılmaz.

İyiliği bir mertebe gibi görmüyorum. Bana göre hayırlı olmak, başkalarının görmediği anlarda bile doğru olanı seçebilmektir. Kendini öne çıkarmadan, gösterişten uzak, sadece içten gelen bir sorumlulukla hareket edebilmek… Belki de hayır, kalbin görünmeyen elleridir.

Kendime dönüp baktığımda, “hayırlı bir insanım” demekten çekinirim. Ama şunu söyleyebilirim: Birinin acısını biraz dindirebildiysem, bir cana nefes olabildiysem, bir borcu hafifletebildiysem, belki de hayatın tam da olması gerektiği yerinde durmuşumdur.